Ferran Torres kwam erin na 62 minuten, terwijl hij het hele toernooi werd afgekraakt, en scoorde de goal die het WK won. Pedro Porro bracht het naar de achterlijn, Nico Williams won het kopduel van Nahuel Molina en kopte terug, Emiliano Martinez was al uitgelopen, en Torres raakte hem uit acht meter eerste tijd. Een vervanger geholpen door een vervanger, na 106 minuten, en Spanje had hun tweede ster.

De cijfers hier zijn bijna absurd. Spanje twintig schoten en twaalf op doel. Argentinie twee schoten en nul op doel, en hun eerste poging van de hele wedstrijd kwam na 117 minuten, een Messi-schot dat werd geblokt. 65 procent balbezit tegenover 35 procent. Expected goals van 1,94 tegen 0,20. Argentinie, een team dat gemiddeld 61 procent balbezit had in het toernooi, registreerde nul hoekschoppen en nul balraakingen in Spaans strafschopgebied in normale tijd. Spanje sloeg hen niet zo zeer neer als dat ze langzaam de zuurstof uit de ruimte zuigen.

En dan is er Emiliano Martinez, die elf reddingen maakte, het meeste van iemand in een WK-finale, beter dan een record uit 1994 toen het spel voor het laatst op Amerikaanse bodem werd gespeeld. Hij kopte een header van Nico Williams weg op 93, kreeg beide handen aan een zwaaiende vrije trap van Yamal op 92+ die erin ging, en verloor toch, verslagen door de enige schot waarop hij het fout had. Ondertussen won Unai Simon de Golden Glove nadat hij de hele middag nul schoten op doel onder ogen had gezien. Er is geen rechtvaardigheid in voetbal, alleen schone slippen.