Hard Rock Stadium in Miami Gardens was in volle gang, een hitte-index van meer dan 100 graden, en Noorwegen gebruikte het eerste uur alsof zij het team waren dat 28 jaar op dit moment hadden gewacht, omdat dat zo was. Andreas Schjelderup sneed van links naar binnen en boog een kruisingsschot van de paal en naar binnen, en plotseling staarden de favorieten van het toernooi naar een heel ander zaterdag. Engeland, zoals gebruikelijk, zag eruit als een team dat het script had gelezen en weigerde naar het goede deel te springen, zwetend door het melodrama in plaats van gewoon te scoren.

Toen kwam Jude Bellingham, want natuurlijk deed hij dat. In de eerste helft extra tijd schoof Anthony Gordon een pass naar binnen, Bellingham schoof het op zijn linkervoet en plaatste het in de onderhoek met de rust van een man die dit voor veel grotere menigten had gedaan. 1-1 bij de pauze, en 1-1 bleef het koppig tot 90 minuten. Noorwegen dacht zelfs dat zij de winnaar hadden toen Torbjorn Heggem een rebound naar huis bundelde, en voor een paar seconden was een reuze-killing aan de gang. VAR had andere ideeën.

Extra tijd in die hitte was minder een voetbalwedstrijd en meer een test van wie het laatst zou flauwvallen, en Engeland vond een tweede adem op het exact moment dat Noorwegen van de hunne afliep. Erling Haaland, voor het eerst van de scorelijst gehouden na het toernooi nadat hij zijn weg naar 7 in zijn vorige 4 wedstrijden had gepest, was laat gehaakt en moest toekijken. Bellingham maakte af wat hij begonnen was, tuckende zijn tweede weg om de dubbelslag af te sluiten en het na extra tijd op 2-1 te zetten. Engeland marcheert voort om Argentijnië in de Atlanta-halve finale te ontmoeten, opnieuw een routinekarwei in een nationaal bloeddrukevenement veranderd.