Dit was voetbal als wachtkamer: veel beleefd geschuifel, maar niemand riep je naam. Engeland tikte de bal opzij met het zelfvertrouwen van mensen die wisten waar het doel stond maar weigerden de richting te kiezen.

Ghana maakte van verdedigen, alle eer, een vorm van performancekunst. Ze parkeerden, organiseerden en daagden Engeland uit een hoek te vinden die niet bestond. Elke veelbelovende aanval eindigde zoals een nies: grote opbouw, dan niets.

Nul-nul is soms oorlog en soms een dutje. Deze neigde naar een dutje. Het laatste fluitsignaal voelde minder als een uitslag en meer als het verlossende einde van een vergadering die een mailtje had moeten zijn.