De eerste vijfenveertig minuten waren een beleefde handdruk, keurig overspel en nul bereidheid om iemand echt pijn te doen, het soort helft dat je vergeet terwijl je er nog naar kijkt.

Toen kwam de tweede helft alsof iemand de schakelaar omzette, Chavez brak de ban in de 55ste, Quinones verdubbelde zes minuten later, en het hele stadion gedroeg zich plots alsof het een hartslag had.

Fidalgo's derde in blessuretijd was de kers die niemand nodig had maar iedereen genoot, een 3-0 die de kijkwaarde veel meer vleide dan de eerste helft verdiende.