Dit was voetbal voor mensen die houden van lange stiltes en veelzeggende blikken, een trage worsteling waarin beide ploegen de laatste linie behandelden als een plek die je bezoekt, niet waar je woont.

Vijfenzeventig minuten lang was de spanning het gevaarlijkste op het veld, tot Daniel Munoz zich eindelijk herinnerde dat al dat rennen bedoeld is om af en toe te scoren, en het enige doelpunt dat telde binnentikte.

Maar het lichtpuntje is echt: het was netjes, gecontroleerd, vrij van onzin, en het bewijs dat een beslissende afronding een avond kan redden die grotendeels auditie deed voor een slaap-app.