Je opende je eigen Wereldkampioenschap-feest door de gasten in de 21e minuut een kopbalgoal uit een hoekschop cadeau te geven en vervolgens een uur lang te doen alsof corners een persoonlijkheid zijn. Canada, je hoarde de bal alsof hij je geld verschuldigd was. Bijna 68 procent balbezit en het beste wat je voor je topscorer aller tijden kon verzinnen was een tam schot rechtstreeks op de keeper. Jonathan David heeft 39 internationale doelpunten op zijn naam en je serveerde hem een kans die hij rechtstreeks op Nikola Vasilj kon afvuren. Dat is geen kans. Dat is een handdruk.

Bosnië, je businessmodel was 'eenmaal scoren, dan muur worden, je punt incasseren.' Erkenning waar het pasvoelt: het werkte bijna. Je zat diep, dwong Canada naar buiten en keek toe hoe negen hoekschoppen nutteloos in je verdediging uiteen spatte. Je eigen doelpuntenmaker Jovo Lukic liep vervolgens een gele kaart op voor ernstig spel voordat de eerste helft voorbij was, dus de man die je aan de leiding zette gaf hem bijna meteen terug. Disciplinaire ironie is een gerecht dat het best binnen 45 minuten wordt geserveerd.

Toen, in de 76e minuut, gooide Jesse Marsch de dobbelsteen en bracht vervanger Cyle Larin in. Honderdéénentwintig seconden later: 1-1. Canadas eerste ooit Wereldkampioenschap-punt, afgeleverd door een man die zijn scheenbenen nauwelijks warm had gemaakt. Als je hele aanvalsplan versleuteld moest worden door verse benen van de bank in twee minuten, dan is dat geen tactische meesterzet. Dat is een onbedoelde bekentenis dat je de verkeerde opstelling begon.