Tien minuten erin en het zag er routineus uit: Messi zwaaide een corner in, Alexis Mac Allister steeg op alsof hij een persoonlijke grief met de zwaartekracht had, en Argentijns had de voorsprong. De verdedigende kampioenen zetten zich neer in die smeuige ritme van 'dit hebben we al eerder gedaan', slingeren het rond terwijl Zwitserland een loopgraaf groef en bad. Voor een uur voelde het als formaliteit, gewoon wachten tot het scorebord zou groeien.

Toen herinnerde Zwitserland zich dat het benen had. Dan Ndoye boog een schoonheid in de hoek in de 67e minuut en plots zweten de kampioenen door hun shirts. Vijf minuten later besloot Breel Embolo zichzelf uit te nodigen voor een toneelstuk, wierp zichzelf neer op het gras op jacht naar een overtreding die er nooit was. De scheidsrechter trok geel twee keer, VAR staarde lang naar de flop, en Zwitserland speelde met tien man. Op de een of andere manier hielden ze vol, sleurden Argentijns naar verlenging, en dwongen de favorieten elk grassprietje te verdienen.

Verlenging is waar diepte spreekt en Argentijns bankje brult. Julian Alvarez stapte in de 112e minuut naar voren en vuurde een rechterbeen raket in de bovenhoek, het soort afronding dat discussies beindigt. Lautaro Martinez voegde laat een derde toe om het op 3-1 te zetten en gaf een respectabel glans aan een zeer disrespectabele nacht. Messi leidde het allemaal aan zonder te scoren, zijn eerste nul in tien duels, en zag er nog steeds uit als de slimste man op het veld. Volgende stop: Engeland in Atlanta.