Argentinie won niet zozeer, het werd beleefd naar drie punten begeleid door een man die dit al doet sinds de klaptelefoon. De eerste goal in de 38e minuut was zo'n afronding die je de 37 voorafgaande minuten middenveldgestoei doet vergeten.

Oostenrijk kwam met een duidelijk plan: compact blijven, frustreren, hopen. Een uur lang werkte het bijna, maar een plan dat draait om niet tegenscoren is een lek, geen strategie, en de tweede goal diep in blessuretijd was de lucht die er eindelijk uit siste.

De dolksteek in 90+5 was pure wreedheid: Oostenrijk had de storm overleefd, lonkte al naar de bus met een nette 1-0 nederlaag, en werd toen bij de deur beroofd. Als theater had het een sterke opbouw en een gemene slottwist, alleen weinig ertussenin.