Return to the Return (of the Spectrum of Intergalactic Happiness)
Zeds Dead · Electronic
“Jullie maakten een vervolg op een vervolg, dropten het op een volle maan, en sampleden Chopin naast een hypnose-tape. Het meest op-merk-ding ervan is dat het op de een of andere manier werkt.”
Jongens, jullie noemden een album Return to the Return of the Spectrum of Intergalactic Happiness, wat een vervolg op een vervolg is met een titel zo genest dat het een eigen inhoudsopgave nodig heeft. En dan surprise-droppen jullie het op middernacht op de grootste volle maan van het jaar, getimed op jullie Red Rocks run, want niks zegt serieuze basmuziek zoals astrologie-core releasestrategie. Sally rolt met haar ogen en, ergerlijk, knikt ook mee. Omdat het album genuinely goed is. Veertien nummers van sampling-gestuurde, spatiotemporele wereldopbouw, vintage hypnose-tapes en documentaire audio en echte Chopin verweven in de low end, met CUT_, Scratch Bastid, Jem Cooke en Kerli mee op pad. Meerdere nummers beantwoorden tracks van de voorganger, dus het geeft nieuwe betekenis in plaats van alleen te herhalen. De EDM-pers heeft gelijk dat er hier een track is voor elke hoek van de scene. De oogrolling is de verpakking, niet de muziek. Een duo dat voorthurend zegt dat het geen genres najaagt terwijl het heel duidelijk dubstep maakt, dat een sterk album verpakt in een titel en een maanfase-release die je durft uit te dagen het serieus te nemen. Neem de Chopin sample als thesis: pretentieus op papier, prachtig in de praktijk.
Dit is een zelfbewust, rijkelijk opgebouwd album dat de wereld van zijn voorganger uitbreidt in plaats van erop te coasting. De sampling craft is echt, de gastlist is scherp, en het landt als een echt event in plaats van een cash-in.
The title is a dare
“The album is literally called Return to the Return (of the Spectrum of Intergalactic Happiness), a sequel to their 2025 Return to the Spectrum of Intergalactic Happiness.”
The fix Nothing to fix in the music, but a title this nested buries a strong record under its own punchline. Trust the songs to carry the concept.
Genre-denial while making the genre
“The duo insists bass genres are just things they dabble in, on an album squarely in dubstep-adjacent bass music with a track for every scene.”
The fix Own the lane. The record is best when it commits to the drop rather than hedging about what it is.
Think your track survives me? Drop a link.
A full teardown from €2,99. No mercy.