Aurora
Yes · Progressive Rock
Reviewed 2026-06-12
The Roast
“Gefeliciteerd, Yes. Je hebt je 24e studioalbum uitgebracht, wat ofwel een monument voor menselijk doorzettingsvermogen is, ofwel het bewijs dat niemand in je managementteam het woord 'genoeg' kent. Aurora verschijnt in 2026 via InsideOut Music en Sony, en completeert wat Jon Davison een 'trifecta' noemt samen met The Quest en Mirror to the Sky. Een trifecta, Jon. Dat is een paardenraceterm. Jullie zijn een progrock-band met een Tsjechisch Nationaal Symfonieorkest op snelkeuze. Het metafoorbudget is duidelijk net zo dun uitgerekt als de inspiratie. Louder Sound had het al door en noemde het album 'relying on muscle memory rather than real inspiration,' en eerlijk gezegd doet dat bewijs pijn, want spiergeheugen is precies wat dit klinkt als: vijf zeer getalenteerde professionals die doen wat ze altijd hebben gedaan, vanuit hun thuisstudio's, via een remote workflow, omdat de Classic Tales of YES-tour blijkbaar iedereen zo heeft uitgeput dat samen in dezelfde ruimte zijn niet meer op tafel lag. Om eerlijk te zijn beloofde Geoff Downes begin 2025 dat Aurora 'a lot more progressive sounding than the last few albums' zou zijn, en ja, je hebt een volledig symfonieorkest onder leiding van Vladimir Martinka binnengehaald, dus technisch gezien is de ambitie er op papier. Maar ambitie op papier en ambitie op tape zijn twee heel verschillende dieren. Glide Magazine noteerde diplomatiek 'moments of brilliance despite uneven journey,' wat in critici-taal betekent: de goede stukken zijn echt goed en de rest is vulling in een cape. Tien tracks plus twee bonusnummers genaamd 'Jambustin'' en 'Watching the River Roll' suggereert dat je niet door je ideeën heen was, maar simpelweg weigerde ze te snijden. 'Jambustin'' is een bonustracktitel die klinkt als een afgewezen naam voor een vezelsupplement, en je zette het op een deluxe artbook-editie die ook op lichtgroen vinyl verschijnt. De esthetiek is onberispelijk. De curatie is gul tot op het grensje. Steve Howe pakt wél een Portugese 12-snarige gitaar, wat eerlijk gezegd de interessantste creatieve beslissing op het album is en het enige moment waarop het lijkt alsof iemand in de ruimte nieuwsgierig werd in plaats van comfortabel. Roger Dean en zijn dochter Freya Dean verzorgen het artwork, en natuurlijk ziet het er prachtig uit, want Roger Dean heeft visueel gezien nog nooit een Yes-album in de steek gelaten, ook niet wanneer de muziek vanbinnen zijn best doet om op de automatische piloot te varen. Je verkocht 500 exemplaren van een druifkleurig vinyl-exclusief via je eigen webshop, wat aandoenlijk is op een 'band die merchandise verkoopt van een klaptafel'-manier. Aurora is een plaat die van Yes-fans houdt en van Yes-fans onvoorwaardelijke liefde terugverwacht, en voor de meest toegewijden onder hen zal dat contract prima standhouden.”
Sally's not done with you yet.
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
The Bright Side
Steve Howe die naar een Portugese 12-snarige gitaar grijpt is het meest opwindende moment van het album en het bewijs dat echte nieuwsgierigheid nog ergens in deze band leeft. Het Tsjechisch Nationaal Symfonieorkest voegt echt orkestrale diepgang toe die het album boven pure nostalgie uittilt, en Prog Report had niet ongelijk dit het sterkste Jon Davison-tijdperk album tot nu toe te noemen. Het artwork van Roger en Freya Dean is voorspelbaar prachtig en bewijst dat sommige tradities precies zo bewaard moeten blijven als ze zijn.
Hardest Sneer
“Je 24e album is zo comfortabel dat het inmiddels bewustzijn heeft bereikt en om pantoffels heeft gevraagd.”
Think your work can survive this?
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
Issues (4)
Muscle Memory Is Not a Creative Strategy
Receipt
Louder Sound called Aurora an album 'relying on muscle memory rather than real inspiration,' and the remote home studio workflow used to develop it suggests the band never even had to look each other in the eye to make creative decisions.
Fix
Get in a room together. Physical proximity creates friction, and friction creates choices. The Portuguese 12-string moment proves Howe still has surprises in him when he reaches for something unfamiliar. Build a whole album around that instinct instead of one track.
The Trifecta Nobody Asked For
Receipt
Jon Davison described Aurora as completing a 'trifecta' with The Quest (2021) and Mirror to the Sky (2023), framing three albums in five years as a planned artistic arc rather than what Glide Magazine politely called an 'uneven journey.'
Fix
Trilogies need internal contrast to justify the concept. If you are going to sell three albums as a unified statement, the third entry needs to feel like a culmination, not a continuation. Define what Aurora resolves that the first two left open, and make that resolution audible.
'Jambustin'' Is a Bonus Track Title, Not a Song Title
Receipt
The album ships with two bonus tracks: 'Jambustin'' and 'Watching the River Roll.' One of these sounds like a spontaneous studio experiment that was correctly identified as not quite album-worthy and then incorrectly included anyway on a premium deluxe format.
Fix
Bonus tracks on a deluxe artbook edition should be rarities that reward serious fans, not jam sessions with playful names that undercut the orchestral seriousness you spent the rest of the album building. Cut 'Jambustin'' or rename it something that belongs on the same record as a Czech symphony orchestra.
The Grape Vinyl Is Doing More Marketing Work Than the Music
Receipt
A grape-colored vinyl limited to 500 copies sold via the band's official store is a smart collectible move, but when the most talked-about aesthetic choice on a release is the color of the physical format rather than any specific musical moment, your packaging is outperforming your songs.
Fix
Let the music generate the conversation and let the vinyl be a reward for people already converted. That means front-loading press coverage with the Czech orchestra arrangements and the Portuguese 12-string work, not the color of the wax.