Cry Baby

The Roast

“Vince Staples is al tien jaar de slimste man in elke kamer waar de rap hem neerzette, dus natuurlijk bestaat zijn ererondje na zijn vertrek bij Def Jam uit het inleveren van de beats en ruzie zoeken met een echte drummer. Cry Baby ruilt het ijzige minimalisme van Dark Times en de surveillance-funk van FM! in voor gitaar, bas en drums, tien tracks rap rock en post-punk woede, uitgebracht op zijn eigen Section Eight Arthouse label via Loma Vista. En hier komt het cynische deel: het werkt grotendeels, wat bijna irritant is. 'Go! Go! Gorilla' en 'The Running Man' grommen als een man die eindelijk de kleine lettertjes van zijn oude contracten heeft gelezen, 'Only In America' houdt de staat van het land tegen het licht zonder de TED Talk-zelfgenoegzaamheid waar mindere rappers in verzuipen, en 'Blackberry Marmalade' opent de plaat als een post-punk angstdroom. Het addertje: Vince rapt over rock zoals een briljante essayist voorleest, precies, droog, en af en toe compleet opgeslokt door de herrie die hij zelf bestelde. Een paar nummers verwarren distortion met ontwikkeling, en de tweede helft zakt in waar de eerste helft sprint. Toch, nadat Big Fish Theory bewees dat hij beter pivoteert dan de meeste artiesten vooruitgaan, is Cry Baby die zeldzame heruitvinding halverwege een carrière die klinkt als overtuiging in plaats van een moodboard.”

The Bright Side

Wat echt werkt is de overtuiging. Staples speelt geen punk, hij gebruikt het als wapen. De liveband geeft zijn droge voordracht echte inzet, het schrijven over geloof, zwart-zijn en de Amerikaanse maalstroom is zijn scherpste sinds Summertime '06, en onafhankelijkheid heeft duidelijk iets in hem losgemaakt. 'Only In America' en 'The Running Man' zijn het geluid van een groot schrijver die een nieuwe kamer vindt om woedend in te zijn, en de hele plaat duurt een strakke tien tracks zonder opvulfeatures. Die discipline is zeldzamer dan de genrewissel.

Hardest Sneer

“Vince maakte een punkplaat zo droog dat echte punkers erbij klinken als toneelschoolkinderen. Het enige dat huilt op Cry Baby is elke rapper die deze pivot probeerde en eindigde als frontman van een Limp Bizkit-coverband.”

Issues (3)