Whack's Museum

Tierra Whack loopt Whack's Museum binnen zonder features, met twaalf tracks, zevenentwintig minuten en een ego zo groot als de Liberty Bell, en eerlijk gezegd verdient ze het grotendeels. Dit is haar manier om bloemen te eisen terwijl ze nog leeft om eraan te ruiken, en de bars geven haar gelijk: surrealistisch, dicht, grappig, het soort schrijfwerk dat zich pas bij een derde luisterbeurt echt openbaart. Na het meer conceptuele World Wide Whack zet ze hier allebei haar voeten neer en rapt ze alsof ze iets te bewijzen heeft. Het addertje: zevenentwintig minuten is nauwelijks langer dan een gemiddelde woon-werkrit, en een museum dat zo kort is laat de helft van de vleugels leeg. Whacks ideeën komen binnen als briljante flitsen en verdwijnen dan weer voordat ze echt landen, dus je loopt verbluft naar buiten en toch lichtjes hongerig, met de wens dat ze haar beste concepten had laten ademen in plaats van eraan voorbij te sprinten. Zelfvertrouwen dat zo luid klinkt verdient een full-length dat erbij past. Toch, als ze in de zone zit, doet bijna niemand het zoals zij. De details, de cadans, de weigering om als wie dan ook te klinken, het is er allemaal, en het is het sterkst dat ze in jaren heeft geklonken.