Reality Awaits
The Strokes · Indie Rock
“Je hoefde jezelf niet opnieuw uit te vinden, je hoefde alleen maar te klinken alsof je hier nog steeds wilde zijn, en op de beste momenten doe je dat eindelijk.”
Zes jaar na The New Abnormal keren The Strokes terug met Reality Awaits, hun zevende album, geproduceerd door Rick Rubin en aangekondigd met twee singles die suggereren dat een band zich eindelijk weer ontspant in het zijn van een band. Going Shopping is los, melodisch en zomers, Falling out of Love heeft die moeiteloze jangle die de imitators nooit helemaal te pakken kregen, en Albert Hammond Jr. beloofde een plaat die losser is dan zijn voorganger. Op basis van het eerste bewijs spreekt hij de waarheid. De valkuil, zoals altijd bij The Strokes, is het verschil tussen los en lui. Dit is een band die de muziek veranderde in 2001 en twee decennia lang werd beoordeeld tegen hun eigen eerste elf nummers, een vloek die geen hoeveelheid wierook van Rick Rubin kan opheffen. Tracktitels als Psycho Shit en Going to Babble On suggereren een groep die plezier heeft, wat heerlijk is, maar plezier is nooit de vraag geweest. De vraag is of Julian Casablancas het nog steeds meer wil dan dat hij wil klinken alsof het hem niets kan schelen. Wat de singles leveren is comfort, de warme vertrouwdheid van een band die precies weet wat ze is. Wat ze nog niet leveren is de schok, het gevoel dat dit moest bestaan. Reality Awaits kan best een heel goed Strokes-album zijn. Of het een essentieel album is, dat is het gat dat ze sinds ruwweg 2003 proberen te dichten.
Wanneer The Strokes in een groove komen, doet bijna niemand het beter, en de twee singles bewijzen dat de chemie intact is en de melodieën nog steeds moeiteloos zijn. Rick Rubin weet hoe je een geweldige band de ruimte geeft, en een lossere, gelukkigere Strokes is een oprecht heerlijk iets om terug te hebben.
Graded on the world's harshest curve
“This is the seventh album from a band whose debut Is This It still defines them, and every release since gets measured against 2001 rather than on its own terms.”
The fix Lean all the way into the looser, happier identity the singles hint at instead of chasing the ghost of the first record.
Loose can shade into coasting
“Albert Hammond Jr. promised a record looser than The New Abnormal, and titles like Psycho Shit and Going to Babble On read as a band amusing itself first.”
The fix Keep the looseness but aim at least a couple of songs squarely at the jugular, the way the early singles always did.
Think your track survives me? Drop a link.
A full teardown from €2,99. No mercy.