I Knew It, I Knew You

The Roast

“Laten we eerlijk zijn over wat dit is. De grootste popster ter wereld en de grootste animatiefabriek ter wereld gingen samen in een vergaderruimte zitten, schudden handen, en er viel synergie uit. Dat Taylor Swift de grote ballad voor Toy Story 5 schrijft is het entertainment-equivalent van twee vliegdekschepen die aanmeren, en toch zit ik hier, drie luisterbeurten verder, te neuriën over een cowgirlpop in een donatiedoos alsof ik gevoelens heb die werken. Ze zag een vroege montage, belde Jack Antonoff, en bouwde een opgewekte countrypopballad rond Jessie, het officiële verlatingstrauma-voertuig van de franchise, compleet met banjo, mandoline, mondharmonica, saxofoon en ruwweg elf andere instrumenten, want terughoudendheid is voor artiesten zonder catalogustaxatie. De baslijn rolt voort op blues- en folkdampen, het refrein landt precies waar elke focusgroep op aarde het voorspelde, en de titel herhaalt zichzelf alsof hij bang is dat je vergeet welk nummer zojuist een Spotify-record brak. Het is berekend tot op de decimaal. Het is ook, om gek van te worden, goed. Dat is de zwendel van de late Swift: ze maakt de meest cynische zet die er bestaat, corporate tie-in-balladerie voor een dertig jaar oude speelgoedfranchise, en voert die uit met zoveel vakmanschap dat dit een geldklopperij noemen voelt als laster jegens geldklopperijen. De machine werkt. Ik haat dat de machine werkt.”

The Bright Side

Onder het licentiepapierwerk zit een echt nummer. Swift die terugkeert naar haar country-instincten flatteert haar stem meer dan de helft van haar recente synthwerk, de banjo, mandoline en mondharmonica geven het arrangement echte warmte in plaats van laptopmist, en Jessie kiezen als emotioneel anker is scherp schrijfwerk, een directe lijn terug naar When She Loved Me, de verdrietigste vier minuten die Pixar ooit heeft afgeleverd. De melodie verdient haar sentiment op eerlijke wijze, en dat is voor een corporate opdracht bijna een wonder.

Hardest Sneer

“Een miljardair schreef een tranentrekker over een achtergelaten stuk speelgoed voor een bedrijf dat je jeugd al sinds 1995 doorverkoopt, en ergens huilde een marketingdirecteur echte tranen om de kwartaalprognoses. De pop wordt achtergelaten; de factuur nooit.”

Issues (3)