Forever Now

Switchfoot, je bent triomfantelijk teruggekeerd naar je rock roots, dezelfde frase die sinds ongeveer 2011 over elk Switchfoot album wordt gebruikt, en Forever Now wordt voorzichtig gepresenteerd als een veilige terugkeer naar vorm. Dat is de hele roast in vier woorden. Het is je sterkste, meest samenhangende set in jaren, de gitaren zijn terug en luid, en het bereikt nog steeds niet de torenhoge hoogte van Nothing Is Sound, Hello Hurricane of Vice Verses, waarvan de recensies je erop wijzen als een ouder die je vergelijkt met je succesvoller oudere broer. Het concept is oprecht en een beetje gelamineerd: als vandaag je laatste dag zou zijn, hoe zou je die dan leven, een meditatie over afleiding, hoop, gemeenschap en menselijk blijven in een tijd van algoritmen. Wake Up, Mr. Crow en de Ride or Die hymne raken het sweet spot van San Diego stadionrock, Natural Causes is een echt mooie ballade, en Two Twins laat je wat blues-rock spierkracht tonen. Wanneer je eraan committeert, klinkt de band nog steeds als jongens die nummers van de radio hebben opgenomen. Het probleem is comfort. Carpe diem als albumthema is inspiratieposters-terrein, de veteranen herontdekken gitaren-boog is tien jaar oud, en veilig doet zwaar werk in elk voorzichtig review. Je hebt geen slecht album gemaakt. Je hebt een geruststellend gemaakt, wat voor een band die ooit dringend klonk zijn eigen stille kritiek is.