Until The Sun Explodes

The Roast

“Hier is iets wat niet zou mogen werken en grotendeels toch werkt. Dertig jaar na het titelloze album dat Bradley Nowell tot een poster op elke studentenkamermuur in Californië maakte, staat zijn zoon Jakob waar zijn overleden vader stond, als frontman van Sublime, een titeltrack zingend die hij omschrijft als een liefdesbrief aan een man die hij amper heeft gekend. Lees die zin nog eens en zeg me dat je huid niet een beetje gaat kriebelen. Dit is de band die zijn zanger aan heroïne verloor twee maanden voor de plaat die hen beroemd maakte, en daarna drie decennia een catalogus was, een rechtszaak, een biermerk, een Coachella-reünie in 2024 waar een jongen de gitaar van zijn vader door de versterker van zijn vader speelde voor een veld vol mensen die nog niet geboren waren. Until The Sun Explodes is het vierde album, tweeëntwintig tracks, zevenenvijftig minuten, geproduceerd door Jon Joseph voor Atlantic, volgepropt met gastoptredens van H.R., Pennywise, FIDLAR, G. Love en Skegss, want niets schreeuwt intiem eerbetoon zoals een gastenlijst die leest als een festivalaffiche. En toch. De titeltrack is twee minuten en achtenvijftig seconden van een zoon die zijn vader vertelt dat hij hem zijn leven verschuldigd is, en het landt. Jakob heeft de snauw, de frasering, de zonverbleekte melancholie die de originele band meer maakte dan studentenrock. Als het werkt, is het oprecht ontroerend. Als het niet werkt, wat over zevenenvijftig minuten vaker is dan de perscampagne toegeeft, is het een erg dure seance met een barrekening. De vraag die het album nooit helemaal beantwoordt, is of dit rouw is of voorraadbeheer.”

The Bright Side

Haal de onmogelijke premisse weg en er zit een echte plaat in, wat meer is dan de noodzaak vereiste. Jakob Nowell is geen hologram of tributeact die karaoke doet van zijn eigen afstamming, hij is een oprecht getalenteerde zanger die de snauw erfde en de rest verdiende. De titeltrack is een klein, verwoestend ding: een jongen die zijn vader verloor toen hij elf maanden oud was, mag eindelijk hardop dank je wel zeggen, op precies die zonverwrongen ska-melancholie die zijn vader uitvond. Eric Wilson en Bud Gaugh spelen als mannen die dertig jaar op dit moment wachtten en elke maat meenden. Als het album ophoudt een legacy-verklaring te willen zijn en gewoon speelt, ademt het. Dat is de zonzijde, en het is een echte: ergens hierin heeft een familie een wond gesloten die de muziekindustrie voor winst bleef heropenen.

Hardest Sneer

“Een jongen die elf maanden oud was toen zijn vader een overdosis nam, zingt nu ik dank je mijn leven op een majorlabel-release met eenentwintig andere tracks en een merchandisewinkel. De wond genas tot een product. Bradley mocht nooit weg; de catalogus zorgde daarvoor.”

Issues (3)