Oh yeah?

Je maakte een van de beste klinkende albums van het jaar en schreef er vervolgens woorden op. Dat is de hele recensie. Tien nummers, negenendertig minuten, zelfgeproduceerd, en de echte muziek is prachtig: het gitaarspel is losjes en warm, de volgorde vloeit als één doorlopende gedachte, en je switcht tussen slaapkamerfunk en volledige bandswagger zonder ooit te klinken als iemand die kostuums past. Stereogum noemde het een volledig gerealiseerd werk en een van de zuiverst aangename albums van het jaar. Ze hebben gelijk. Daarna moest diezelfde recensie eraan toevoegen dat je teksten consistent verschrikkelijk zijn, en dat hebben ze ook gelijk in. Hier is je probleem, Steve. Je bent uitgegroeid tot een oprecht serieuze producer en arrangeur, en je schrijven werkt nog steeds op het niveau van een groepschat om twee uur 's ochtends. Je hebt SZA op één nummer, Erykah Badu op een ander, Cecile Believe op een derde. Erykah Badu. Je haalde een van de grote tekstschrijvers uit moderne soul binnen en gaf de kamer vervolgens een regel over een grote baby en karma is een teef. Dat is geen provocatie. Dat is een man die een rijm vond en het niet kon verdragen om het kwijt te raken. Het frustrerende deel is dat je het duidelijk kunt. Op nice shoes schrijf je dat het leven slechts een vlek is en geen tatoeage, dat het achterhaald is om jeugd na te jagen, en plotseling is er een heel persoon in het nummer. Dat is een echte gedachte, zonder poespas geleverd, en die raakt harder dan alles anders op het album. Je bent niet onbekwaam in het schrijven. Je bewerkt alleen niet. Ergens in je proces is er een moment waarop je besluit dat het eerste wat je zei grappig genoeg was, en dat moment kost je een klassieker.