can we do it all again?

Sonny Fodera, je zesde album heet can we do it all again? en over achttien tracks is het antwoord dat de plaat zichzelf telkens geeft ja, precies hetzelfde, achttien keer. Dit is housemuziek als een buffet, elke track rijdt een andere gastzanger naar voren, CHRYSTAL hier, Jazzy daar, MK, Clementine Douglas, HAYLA, tot de credits lezen als een festivallineup en de nummers in elkaar overlopen tot één heel lange, heel aangename set. En aangenaam is het. Dat is de val. Je bent een oprecht betrouwbare producer van feelgood house, de drops landen, de vocalen zijn helder, het geheel glijdt voorbij. Maar betrouwbaar is niet hetzelfde als memorabel, en ergens rond de twaalfde gastzanger besef je dat je niet meer weet welke hook bij welk nummer hoorde. Een album van achttien tracks dat naar verluidt vijf jaar heeft gekost om te maken zou een diepere indruk moeten achterlaten dan een fijne namiddag. Het vakmanschap is niet het probleem. De curatie wel. Er zit een strakke, dodelijke plaat van tien tracks verborgen in dit ding, en je hebt die begraven onder acht meer net als die.