Kicking My Feet & Screaming

Ruel, je hebt je derde album Kicking My Feet & Screaming genoemd, een vervolg op Kicking My Feet, wat betekent dat je grote artistieke statement op dit punt een driftbui met een tracklijst is. Tien nummers over de volledige boog van een relatie, de hoogtes en de laagtes, verliefd worden en uit elkaar groeien, gebracht in die fluwelen stem die je al meedraagt sinds je een tiener was. De stem is echt. De visie is een moodboard. Je hebt de credits volgestapeld met Julian Bunetta, John Ryan, Kenny Beats en Dan Wilson, het soort kamer dat voor iedereen al hits heeft geschreven, en dat is precies het probleem. Wanneer de schrijfkamer zo gedecoreerd is en het resultaat nog steeds zo glad en zo veilig klinkt, mag je je afvragen wat er eigenlijk van jou is. De emotionele eerlijkheid die je steeds belooft komt aan, gladgeschuurd tot een aangename gloed, het audio-equivalent van een kaars met simpelweg gevoelens op het etiket. Er zit hierin een geweldige plaat verstopt, want het talent staat niet ter discussie, alleen het lef. Je blijft wijzen naar de laagtes van een relatie zonder de muziek ooit laag te laten klinken. Een breuk is rommelig. Dit is onberispelijk. Die twee zouden niet zo ver uit elkaar moeten liggen.