Foreign Tongues

Album nummer vijfentwintig, opgenomen in minder dan een maand bij Metropolis Studios, en de Rolling Stones zijn er nog steeds, schrijven nog steeds, confronteren nog steeds de wereld om hen heen en, volgens een recensent, de tijd die hen daarin nog rest. Dat laatste is geen grap. Foreign Tongues is een plaat gemaakt door mannen die hun toeren op één hand kunnen tellen, en het meest opvallende ervan is hoe weinig het daaruit wegdraait. Het klinkt modern, soms politiek, en het leverde een respectabele 7.2 op van critici die het hebben gehoord. Voor een band vier decennia voorbij hun vermeende houdbaarheidsdatum, dat is geen deelnamemedaille. De gastlijst daarentegen leest als een reddingsboot. Paul McCartney, Steve Winwood, Robert Smith en Chad Smith verschijnen allemaal, wat ofwel een genereus eerbetoon is voor een leven lang vriendschappen, ofwel een stille erkenning dat veel handen nodig zijn om in 2026 een Stones-album te maken. Wanneer je featured artists zo beroemd zijn, wordt de grens tussen samenwerking en versterkking vaag, en Sally weet nooit helemaal zeker of zij de Rolling Stones hoort, of de Rolling Stones en veel andere beroemde vrienden. Het enige moment dat de cynici tot zwijgen brengt is Hit Me in the Head, gebouwd rond een deel dat Charlie Watts opnam voordat hij overleed. Daar is geen marketinghoek goedkoop genoeg voor om dat te bederven. Een drummer die speelt op een plaat die jaren na zijn dood wordt uitgebracht, dat is het soort werkelijk ontroerend detail dat je herinnert waarom deze band nog steeds belangrijk is, en waarom ze doorgaan. De rest van het album is de Stones die betrouwbaar, professioneel en fier de Stones zijn. Je wist dat al voordat je erin stapte.