RE:CREATED

Dertig jaar later zijn Placebo teruggegaan naar 1996 om hun debuut opnieuw op te nemen, en eerlijk gezegd is het lef de helft van de charme. Ze noemen het een director's cut, een heel beleefde manier om te zeggen: we weten nu eindelijk wat we doen, dus we willen het overdoen. Tien originele tracks, twee bonussen, allemaal harder, zwaarder en gespierder herbouwd, met Come Home dat binnenkomt alsof het dertig jaar lang beendag heeft overgeslagen en daarna recht naar de squatrek liep. Het punt is: het werkt. De nummers zijn stuwender, het spel is zelfverzekerd, en de productie klinkt niet langer als een band die hoopt dat de studio het lawaai in hun hoofd zou vertalen. Deze keer lukte dat. En dan het ongemakkelijke deel, want dat wist je al. Dit is de nostalgie-economie in een leren jasje. Je eigen catalogus opnieuw opnemen is de favoriete nieuwe truc van de muziekindustrie, en de stille vraag onder al dat vakmanschap is of je een album dat je al bezit nogmaals moet kopen, omdat de band eindelijk de EQ doorheeft. Louder Than War gaf 4,5 op 5, SonicAbuse ging naar 9 op 10, en een criticus zei dat dit het beste alt rock album van 2026 zou zijn als het een gloednieuwe plaat was. Hoog lof, maar let op dat als. Het compliment leunt op net doen alsof het origineel nooit bestond. Toch, schuin oog terzijde, dit is de zeldzame heropname die haar bestaan verdient in plaats van enkel een royalty te beschermen. Ze teerden niet op het jubileum, ze hebben er echt op gezweet, en het resultaat is een debuut dat eindelijk klinkt zoals de band het altijd al hoorde. Als je me mijn eigen herinneringen toch wil doorverkopen, doe het dan tenminste zo goed.