The Boys of Dungeon Lane

The Roast

“Paul McCartney is 83 en brengt nog steeds albums uit, wat ofwel inspirerend is ofwel een noodkreet, afhankelijk van hoe je denkt over miljardairs met een thuisstudio. The Boys of Dungeon Lane is zijn twintigste soloplaat, geproduceerd met Andrew Watt, de officiële oppasser van legendes in de industrie, en doet precies wat je verwacht: 47 minuten lang vol vertedering achteromkijken. De titel verwijst naar een laantje in Liverpool waar kleine Paul ooit rondzwierf, en de songs volgen braaf, allemaal heggen en dode vrienden en dagen die we achterlieten, wat ook letterlijk de titel van de eerste single is, want subtiliteit ging eerder met pensioen dan hij. De productie van Watt is smaakvol tot op het irritante af, elke drum gepolijst, elke krak in die beroemde stem uitgelicht als een museumstuk. En die stem kraakt inmiddels, laten we eerlijk zijn, al blijven de melodieën die ze draagt ergerlijk moeiteloos, het soort dat hij eruit niest terwijl mindere schrijvers bloed zweten voor een refrein. De cynicus in mij merkt op dat nostalgie naar een Liverpoolse jeugd de veiligste commerciële zet is die een Beatle kan doen, een ereronde met een vooraf goedgekeurde route. De criticus in mij merkt op dat die ronde prachtig wordt gelopen. Het ging naar nummer één in het VK, uiteraard. Zwaartekracht werkt ook nog steeds.”

The Bright Side

Dit is wat niemand wil toegeven over late McCartney: de melodische gave is nooit verdwenen. Days We Left Behind heeft een akkoordwending in de brug waar de meeste songwriters een ledemaat voor zouden ruilen, en de zachtere ballads dragen zijn 83 jaar als goed leer, gebarsten op precies de juiste plekken. Andrew Watt weerstaat de drang om hem te balsemen in stadionglans, en de reflectieve toon voelt verdiend in plaats van getest in een focusgroep. Critici noemden het een van de sterkste platen van zijn late carrière, en voor één keer is de consensus niet alleen beleefdheid tegenover een legende. Dit is een man die over zijn eigen jeugd schrijft met de kalmte van iemand die precies weet hoe het verhaal eindigt, en die kalmte is oprecht ontroerend.

Hardest Sneer

“Het is een prachtige ereronde, maar laten we niet doen alsof het stadion niet al stond te juichen voordat hij één noot zong. Paul McCartney kan 47 minuten fluitketelgeluiden uitbrengen en nog steeds op nummer één komen, en ergens diep vanbinnen weet hij dat.”

Issues (3)