You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love

The Roast

“Hier is het moment waarop ik geacht word met mijn ogen te rollen om de derde-album-volwassenheidsboog, en dat wil ik, echt waar. Olivia Rodrigo bouwde twee platen op de schoonste truc in de pop, liefdesverdriet als wapen, het dagboekfragment met een gitaarsolo, en nu overhandigt ze ons een conceptalbum van dertien nummers dat letterlijk doormidden is gesneden, kant een heet Girl So in Love, kant twee heet You Seem Pretty Sad, zodat de titel een zin is die het album vervolgens veertig minuten lang uitlegt. Het is de meest leesbare structuur denkbaar. Je ziet de val al dichtklappen vanaf de tracklist alleen al. De eerste zeven nummers zijn warm en een tikje delusioneel, de laatste zes zijn de kater, en ergens rond What's Wrong With Me zakt de bodem weg en stapt Robert Smith van The Cure binnen om de wanhoop mee te ondertekenen, want niets zegt zo hard ik ben nu een serieuze twintiger als de man die melodramatische eyeliner uitvond een duet laten zingen over jouw onzekerheid. En wat me echt irriteert, wat ik niet onder geldklopperij kan archiveren, is dat het werkt. Dan Nigro reikt niet meer naar de grote pop-punkontknoping en laat nummers nu in hun eigen ongemak zitten. Drop Dead opent de plaat grommend en dan vergeet het album langzaam hoe je boos moet zijn, en dat is precies het onderwerp. Critici liggen plat op de vloer, negentig op Metacritic, Pitchfork noemt het haar meest avontuurlijke, Rolling Stone haar meest complete, en voor een keer is de consensus geen marketingongelukje. Ze veranderde een relatie in een tweeakterbedrijfsmodel en het product is goed. Dat is de meest irritante uitkomst die er bestaat en ik respecteer het met opeengeklemde kaken.”

The Bright Side

Het concept is geen versiering, het is de hele kern en het landt. Het album zo splitsen dat de verliefde helft en de uiteenvallende helft elkaar spiegelen, laat Rodrigo iets doen wat haar eerste twee platen niet konden, namelijk de naden in real time uit elkaar laten gaan in plaats van het wrak achteraf rapporteren. Nigro's productie vertrouwt eindelijk op terughoudendheid en ruilt de gegarandeerde pop-punkexplosie in voor tachtiger new wave-texturen die haar lagere register en haar twijfel flatteren. De Robert Smith-feature had een stunt kunnen zijn en is in plaats daarvan het emotionele scharnier van de plaat, twee zangers een hele generatie uit elkaar die het erover eens zijn dat liefde precies het ding kan zijn dat je breekt. Voor een jonge artiest is dit echte groei, en groei die toch nog een hook schrijft is zeldzamer dan het discours toegeeft.

Hardest Sneer

“Ze noemde het album naar precies de zin die een bezorgde vriend op een feestje tegen je zegt, en verkocht het vervolgens op knalroze vinyl, een Target-exclusieve cd en een sticky sweet-variant, dus het verdriet is echt en de merchandisetafel is open. Het meisje is verdrietig, het winkelmandje is vol, en ergens is een Geffen-spreadsheet gelukkiger dan ooit.”

Issues (3)