My Mess, My Heart, My Life

Myles Smith komt bij zijn debuutalbum aan zoals popmuziek tegenwoordig vrijwel altijd binnenkomt, single voor single, met Stay (If You Wanna Dance), Drive Safe, My Mess en Hold Me in the Dark die allemaal al uit zijn voordat de hele plaat er is. Hij noemt het het eerlijkste wat hij ooit gemaakt heeft, wat elke artiest over elk album zegt, en de singles onderstrepen dat met grote, stampende, festivalklare oprechtheid die bedoeld is om door veertigduizend mensen tegelijk teruggezongen te worden. Het vakmanschap is echt. Smith schrijft een refrein dat zich achter je ogen nestelt, en zijn stem heeft die warme, licht gebroken oprechtheid waar de radio gek op is. Het probleem is dat de formule, hymnische akoestische opbeuring met een voetstamp en een hunkerende hook, het meest overvolle baantje in de moderne pop is, en op de singles doet hij daarin nog niets wat een dozijn andere oprechte jonge mannen met gitaren dit exacte jaar niet ook doen. Eerlijkheid is een prachtige intentie en een slechte vervanger voor eigenheid. Het album leunt op emotionele openheid in plaats van nette conclusies, wat bewonderenswaardig is, maar openheid landt alleen als de stem eronder als niemand anders klinkt. Myles Smith kan duidelijk een hit schrijven. De volgende stap is er een schrijven die alleen van hem had kunnen zijn.