The Wow! Signal
Muse · Alternative Rock
“Je bracht twintig jaar lang Black Holes 2 in, en nu is je grote comeback een vervolg op wie je vroeger was.”
Matt, je hebt twintig jaar lang Black Holes and Revelations 2 bedreigd, en op The Wow! Signal heb je het eindelijk gedaan, wat critici je beste album in twee decennia noemen en Sally een schijnvertoning in een ruimtehelm noemt. Een 76 op Metacritic, NME zwelt op van space-rock-iconen die teruggaan naar hun vorm, een kosmisch concept over contact met iets groters. Het is oprecht je meest coherente, minst opgeblazen plaat in jaren, en veel daarvan komt doordat je bent gestopt met AI-fanfictie schrijven en echt menselijk verdriet hebt binnengelaten. Want het open geheim is de scheiding. Bevrijd van het cynische zedenwerk van Will of the People en de simulatiecosplay van Simulation Theory, klink je weer menselijk. The Dark Forest begint sterk, Hexagons is een echte Pink Floyd ontmoet Steven Wilson meesterwerk, Cryogen en de neon disco-funk van Nightshift Superstar bewijzen dat je nog steeds een stadion uit het niets kunt bouwen. Als Muse gericht schieten, schieten Muse nog steeds raak. Daarna zwerft het tweede deel af. Space Debris is een saaie sleep die vijf en een half minuut voortslept zonder ooit ergens toe op te bouwen, Be With You is de trage en sentimentele ballade die niemand van Muse wilde, en zelfs fans geven toe dat de formule als zelfparodie kan overkomen. Beter in twintig jaar is echte waardering. Het vertelt je ook stilletjes hoe de afgelopen twintig jaar zijn gegaan.
Oprecht je meest gefocuste en emotioneel eerlijke plaat in een generatie. Het ruilen van concepttrucs voor echt gevoel staat je goed, en op zijn hoogtepunt is dit de band die mensen voor je hebben doen vallen.
The back half drifts into space
“Reviewers singled out Space Debris as a dull plod that meanders for five and a half minutes without building to anything, and Be With You as slow and soppy.”
The fix Cut the filler. A tight 9 track version of this is a triumph; the bloat is the only thing dragging it back to earth.
The formula edges toward self-parody
“Even sympathetic fans concede the Muse template can read as paint-by-numbers parody of itself, big falsetto, bigger riff, cosmic dread on repeat.”
The fix Keep chasing the human angle that powers this record, not the stadium reflexes. The divorce wrote your best songs here, not the synth presets.
Think your track survives me? Drop a link.
A full teardown from €2,99. No mercy.