An Eraser and a Maze

Isaac Brock verkoopt al drie decennia chaos als filosofie, en op An Eraser and a Maze mag hij die eindelijk uitoefenen zonder chaperonne van een major label. Voor het eerst sinds 1999 verlost van Epic, terug op zijn eigen Glacial Pace label, reageert hij zoals een wasbeer reageert op een onafgesloten keuken. Vijftien tracks, banjo's die botsen met drumcomputers, een nummer dat letterlijk Song About Nothing heet, en minstens vier ideeën per minuut die om dezelfde microfoon vechten. De titel is eerlijk, dat geef ik hem. Deze plaat is een en al doolhof en bitter weinig gum. Dogbed in Heaven/Give It a Skeleton is twee songtitels in een regenjas, en Speak N' Spell (Or Not) ondermijnt zijn eigen grap nog voor het refrein arriveert. Brock noemt dit creatieve rusteloosheid, en zeker, die rusteloosheid maakte ooit The Moon and Antarctica. Maar rusteloosheid is een gave wanneer ze een bestemming vindt en een excuus wanneer ze er geen wil kiezen, en dit album doet een uur lang allebei, vaak in hetzelfde couplet. De eerste plaat sinds het overlijden van Jeremiah Green verdiende focus als eerbetoon. In plaats daarvan rouwt ze zoals Brock alles doet, luid, zijwaarts, en met de structurele integriteit van een zandkasteel bij vloed. Vermakelijk, vaak. Af, dat valt te betwisten.