Khemmis (Self-Titled Fifth Album)
Khemmis · Doom Metal / Heavy Metal
Reviewed 2026-06-14
The Roast
“O, wat moedig van je, Khemmis. Vijf albums diep en eindelijk heb je elkaar in de ogen gekeken en gezegd, "Hoe zouden we dit noemen?" en collectief je schouders opgehaald. Een gelijknamig album op plek vijf is ofwel een diepgaande artistieke wedergeboorte ofwel een band die in de parkeergarage van de studio staat te zeggen, "Onze ideeën waren al op voordat we bij de titelpagina uitkwamen." Je hebt vijf jaar besteed aan een vervolg op Deceiver, sleepte een nieuwe bassist genaamd David Small in je rituele kring, en het beste branding wat je kon verzinnen was je eigen naam. Brutaal. Lui. Waarschijnlijk beide.\n\nNu, je moet toegeven, het 'ritual of heavy metal' concept is on paper echt slim. Opening met "Invocation of the Dreamer" en afsluiting met "Benediction Tones" geeft de acht nummers een bevredigend ceremoniel boog, alsof je dit echt had gepland in plaats van maar hopen dat de nummervolgorde zichzelf zou uitzoeken. Maar Ben Hutcherson die publiekelijk zegt dat het doel een 'strakke, high-energy album' was die 'de vreugde van heavy metal' uitstraalde, is behoorlijk wat PR-zwaar tillen voor een doom metal band. Vreugde? In doom? Je speelt een genre dat de lijkstoet heeft uitgevonden en jij wil vreugde? Meneer, je ampinstelling schrijft een heel ander verhaal.\n\nWeer opgenomen in Flatline Audio met Dave Otero in Westminster, Colorado, voelt dit album comfortabel op de meest verdachte manier. Dezelfde studio, dezelfde staat, dezelfde producer, nieuwe bassist, hetzelfde resultaat: critici noemen het jouw 'waarste en meest energieke vorm'. Wat een leuk compliment is dat om een stille beschuldiging verpakt zit dat de vorige vier albums jij waren in je minst eerlijke en meest vermoeid. De naam 'Forsake the Light' Europese tournee is echt het meest metal wat deze hele releasecyclus is, en het is niet eens een songtitel. Je hebt de logistiek afdeling meer metal laten zijn dan de muziekafdeling. Dat is een receipts situatie.”
Sally's not done with you yet.
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
The Bright Side
Maar hier zit het ding: het rituaalconcept gaat eigenlijk echt op. Opening met "Invocation of the Dreamer" en landing op "Benediction Tones" is een structuurkeuze die de luisteraar genoeg respect toont om hem een begin en een einde te geven, een volledig ceremonie in plaats van gewoon een afspeellijst. David Small als nieuwe bassist binnenhalen zonder de identiteit van de band te verstoren suggereert echte muzikale zelfvertrouwen, geen fragiliteit. En "Beneath the Scythe" als voorsingle titel is precies het soort weinig hoopgevend, zeis-gerelateerde doom poëzie dat je eraan herinnert waarom Khemmis überhaupt bestaat. Christopher Remmers doet de artwork, wat de visuele taal consistent en doordacht houdt. Dit is een band die duidelijk van wat ze doen houdt, en die liefde komt, vervelend genoeg, gewoon door.
Hardest Sneer
“Je noemde je vijfde album naar jezelf, wat ofwel een meesterklas in zelfvertrouwen is ofwel het bewijs dat het rituaal het deel van je brein dat verantwoordelijk is voor titels heeft opgegeten.”
Think your work can survive this?
Drop a URL, screenshot, or file and Sally will give you the honest truth.
Issues (4)
The Self-Title Cop-Out
Receipt
This is Khemmis's FIFTH studio album. Self-titled debuts are a tradition. Self-titled fifth albums are a white flag with a pentagram on it. Nuclear Blast's own announcement frames it as a 'follow-up to their 2021 album Deceiver,' a record with a perfectly evocative one-word title. Going from 'Deceiver' to literally just 'Khemmis' is a creative regression dressed up as a statement.
Fix
If the album is genuinely a ritual and a rebirth, lean into the ceremony. A title like 'The Rite' or 'Invocation' drawn directly from your own track listing would have communicated the same rebirth narrative without making it look like you forgot to finish the packaging.
Joy in a Doom Band: Investigate
Receipt
Hutcherson stated the goal was writing a 'tight, high-energy album' that 'embodied the joy of heavy metal.' Khemmis plays doom metal. The genre's entire emotional palette is grief, dread, and the slow collapse of everything. Promising 'joy' from a band whose tour is literally called 'Forsake the Light' is a brand identity crisis wearing a leather jacket.
Fix
Own the tension instead of resolving it in press quotes. 'We wanted to capture the catharsis and power of doom' tells a more honest story than 'joy,' and it does not accidentally make your fanbase wonder if you have gone soft.
Same Studio, Fifth Time: Comfort Zone Alert
Receipt
Flatline Audio with Dave Otero in Westminster, Colorado has now produced multiple Khemmis records. Early critics are calling this album Khemmis 'in their truest and most energized form,' which implies the previous records produced in the same room were somehow less true and less energized. If your own comfort zone was quietly limiting you for years, that is a problem your producer should have flagged, not critics on album five.
Fix
A single session outside Flatline Audio, even a writing retreat or a guest collaboration tracked elsewhere, would inject genuine sonic disruption into the next cycle. Familiarity is the enemy of reinvention, and you cannot call something a rebirth if it was born in the exact same hospital.
Eight Tracks and No Announced Runtime: Suspicious Ambiguity
Receipt
The Nuclear Blast announcement confirms eight tracks and a June 12, 2026 release date but provides no total runtime. For a doom metal record where track length is a core part of the experience, leaving fans to guess whether they are getting 38 minutes of tight heavy metal or 74 minutes of ritual endurance is a marketing gap that creates the wrong kind of mystery.
Fix
Lead with the runtime in your press materials. Doom fans do not fear long albums, they celebrate them. If this record runs long, that is a feature, not a spoiler. If it runs short, own the 'tight' angle Hutcherson already telegraphed and make it a selling point.