EXPERIMENTAL RAP

The Roast

“Peggy die een album EXPERIMENTAL RAP noemt in 2026 is ofwel de eerlijkste titelkeuze van zijn carrière ofwel een lange grap richting elke criticus die hem acht jaar lang experimenteel heeft genoemd, en de plaat zelf weigert die vraag te beantwoorden. De productie is nog steeds die kenmerkende collage van opgeblazen drumcomputers, omhoog gepitchte R&B samples die uit elkaar vallen voor de maat voorbij is, en losse vocal chops die klinken alsof ze van een corrupte harde schijf komen. Zijn flow is strakker geworden sinds LP! en SCARING THE HOES, meer in de pocket, minder van die chaotische sproei. De features zitten chirurgisch geplaatst en de speeltijd blijft onder de veertig minuten, wat voor een Peggy record bijna compositorische terughoudendheid is. Wat ontbreekt is enig gevoel dat hij voorbij zijn eigen comfortzone wordt geduwd, want de comfortzone is al zo ver weg. Als jouw basislijn schuring is, dan kan de enige richting waarin je nog kunt experimenteren naar iets zachters zijn, en hij blijft om die deur heen draaien zonder hem te openen.”

The Bright Side

De sequencing is de beste van elk Peggy record, met drie of vier echte pieken in plaats van één front-loaded aanval. Zijn oor voor een sample die niemand anders zou aanraken blijft ongeëvenaard in het genre. De afsluiter is een stilletjes verbluffend stuk dat hint naar het album dat hij zou kunnen maken als hij de ruis ooit langer dan acht maten laat wegvallen.

Hardest Sneer

“Het EXPERIMENTAL RAP noemen is alleen een flex als het experiment nog loopt, en op dit punt heeft Peggy dezelfde labprocedure zo vaak gedraaid dat hij zijn bevindingen mag publiceren.”

Issues (3)