Sanctuary

The Roast

“Drieëntwintig jaar na Fallen is Amy Lee nog altijd de enige mens op aarde die een koor, een strijkerssectie en een laaggestemde gitaar als een persoonlijkheid kan laten klinken in plaats van als een kostenpost. Sanctuary, de eerste Evanescence-plaat in vijf jaar, verdeelt het ouderschap tussen Nick Raskulinecz en Jordan Fish, en je hoort de naden. De helft van het album is klassieke kathedraalmetal, de andere helft draagt de glanzende synth-metalcore jas die Fish al op maat maakte voor Poppy en Bring Me The Horizon. Het werkt vaker dan het zou mogen, en dat is irritant om toe te geven. Lee's stem blijft een oneerlijk voordeel, zwevend boven breakdowns alsof ze er cijfers voor uitdeelt, en de koudere elektronica geeft haar gotische theater een scherper kader dan alles sinds het midden van de jaren 2000. Het addertje: het genre dat zij uitvond is twee decennia lang leeggeroofd door imitators, dus wanneer Sanctuary op de oude grandeur leunt, klinkt het soms als Evanescence die een Evanescence-tributeband covert. Een paar refreinen jagen nog op een rockradioformat dat niet meer bestaat. En toch, in een jaar vol beige playlistrock, voelt een album dat zo theatraal toegewijd is bijna radicaal. Niemand anders doet dit op deze schaal, vooral omdat niemand anders het kan, en Lee weet dat maar al te goed.”

The Bright Side

Amy Lee's stem, uiteraard, maar vooral wat de producties van Jordan Fish ermee doen. De synthlagen en het metalcore-gewicht geven haar iets moderns om bovenuit te stijgen, en de zwaarste momenten op Sanctuary zijn echt zwaar in plaats van decoratief luid. De orkestrale climaxen voelen verdiend, de thema's over het confronteren van duisternis in plaats van ervoor te vluchten komen met echte overtuiging binnen, en de hele plaat klinkt als een band die na drieëntwintig jaar nog steeds iets wil. Die honger is zeldzamer dan talent, en Sanctuary heeft beide.

Hardest Sneer

“Het beste Evanescence-album in jaren, wat ook een beleefde manier is om te zeggen dat de lat een decennium lang op de grond lag. Amy Lee vond dit geluid uit in 2003, en het meest vernietigende aan haar imitators is dat zij het half slapend nog steeds beter doet.”

Issues (3)