Splat!

Deep Purple maakte een conceptalbum over het einde van de mensheid en noemde het Splat!, wat precies het meest Deep Purple wat je je kunt voorstellen is. Het concept, volgens Ian Gillan, is niet een grove apocalyps maar een metamorfose, het einde van fysiek bestaan als transformatie in iets anders. Dat is echt doordacht, ambitieus, zelfs een beetje mooi. En dan herinner je je dat het Splat! heet, een titel die aankomt als een insect op je voorruit, en dan snap je dat je te maken hebt met mannen die dit vijftig jaar doen en het verpakkingsmaken niet serieus nemen, ook al is de inhoud doodserieus. Muzikaal gezien, dit is de beloning. De band noemt het het zwaarste Deep Purple album in jaren, en de critici zijn het er grotendeels mee eens, ze geven Splat! een 79 op Metacritic en over het algemeen positieve recensies. Het is hun zesde album met producer Bob Ezrin en hun tweede met gitarist Simon McBride, en McBride heeft duidelijk vuur aangestoken onder een band die alle reden had om te relaxen. Arrogant Boy, Diablo en Guilt Trippin kwamen allemaal als singles aan die harder aankomen dan een band van deze leeftijd recht heeft. De spanning in het geheel is waar de lol zit. Hier heb je een groot meditatie over de dood van de mensheid, afgeleverd door een groep die het noemde als een cartoongeluid, en op de een of andere manier maken de ernst en de dwaasheid het elkaar beter. Sally kwam klaar om een oude act die album vier en twintig aan het produceren was uit te dampen. Ze ging weg met de moeilijke erkenning dat Splat! echt inslaat.