I Built You a Tower

Tweeëntwintig jaar bij Atlantic en wat leverde het Death Cab op, een reeks steeds dikker gestoffeerde albums die klonken als verdriet met een hypotheek. Dus natuurlijk wordt de overstap naar ANTI- verkocht als bevrijding, de band eindelijk vrij om weer klein te zijn, en het cynischste deel van mij wil met de ogen rollen bij een terugkeer naar vorm die zo luid wordt aangekondigd. Hier is het probleem met dat oogrollen, de plaat verdient het grotendeels. John Congleton stript de band tot draad en zenuw, de mathrock trekjes herinneren aan het tijdperk van The Photo Album, toen Gibbard nog hongerig klonk in plaats van comfortabel, en de liedjes gaan over instorting, echte instorting, de wereld die in slow motion eindigt terwijl jij de afwas doet. Gibbard was altijd al de meest nauwgezette rouwende van de popmuziek, een man die een grafrede voor een parkeerbon kon schrijven, en op I Built You a Tower heeft hij eindelijk onderwerpen die die precisie verdienen. Is het Transatlanticism, nee, en stop met vragen, die bliksem woont in 2003 bij je oude kapsel. Maar het is het eerste Death Cab album in twee decennia dat klinkt als een band met iets op het spel, in plaats van een legacy act die beleefd het merk onderhoudt. Ik kwam om ze te begraven. Irritant genoeg kwamen ze springlevend opdagen.