Inferno

The Roast

“Dertien jaar. Dertien jaar hexagonen ontcijferen, volwassen mensen die een persbericht van Warp behandelen als de Zapruder-film, forumarcheologen die volhielden dat elke stilte uit Hexagon Sun zelf een statement was. Boards of Canada werd minder een band dan een weersysteem waarop je wachtte. Dus Inferno arriveert met een mythologie die geen enkel album intact zou overleven, en de gebroeders Sandison doen, dat siert ze, niet eens een poging om die te voeden. De nummerzenders en zonverbleekte kinderjaren zijn grotendeels verdwenen. In hun plaats: gitaren, live drums, gesamplede stemmen die mompelen over schrift en verval, achttien tracks hauntology die niet langer het verleden achtervolgt maar het heden. Het is hun donkerste plaat, en ook hun meest letterlijke, en daar wringt het. Toen Geogaddi de duivel in de wiskunde verstopte, boog je je voorover. Nu Inferno hem in de titel noemt en de apocalyps zeventig minuten lang onderstreept, kijk je af en toe op je horloge. Het middendeel zakt door onder zijn eigen onheil, ambientpassages die eerder samengesteld dan gecomponeerd aanvoelen, dreiging als behang. En toch is het vakmanschap onmiskenbaar, de ontstemde melodieën raken nog steeds die ene blauwe plek die niemand anders kan vinden. De mythe beloofde openbaring. De plaat levert een heel goed Boards of Canada-album, iets te lang, iets te veel uitgelegd, gemaakt door twee mannen die hoorden hoe de wereld eindelijk hun paranoia inhaalde en besloten te stoppen met fluisteren.”

The Bright Side

Waar het raakt, raakt het echt. De keuze voor live drums en gitaar in Hexagon Sun geeft het duo een fysieke aanwezigheid die ze op plaat nooit hadden, en de beste tracks koppelen die warmte aan echte dreiging in plaats van nostalgie. Dertien jaar heeft het melodische instinct niet afgestompt: die wee makende, ontstemde hooks omzeilen nog steeds je verstand en landen ergens in je kindertijd. En weigeren om Music Has the Right to Children opnieuw te maken, kiezen voor de tegenwoordige tijd van AI en verval boven comfortabele retromist, is het dapperste wat twee notoir voorzichtige Schotten ooit deden. Het wachten leverde een album op dat in 2026 woont in plaats van zich ervoor te verstoppen.

Hardest Sneer

“Dertien jaar stilte en de grote onthulling is dat de apocalyps klinkt als Boards of Canada met een bijbel en een langere speelduur. De mythe schreef cheques die de tracklist zeventig minuten lang bijna weet te innen.”

Issues (3)