The Witch

Robert Eggers, je liep binnen met een debuutfilm en een obsessief oog voor de jaren 1630: onderzochte archaïsche dialoog, beklemmende tijdsdetails, kaarslicht-angst die voelt als een documentaire geschoten in de hel. Je won de regieprijs op Sundance, je lanceerde Anya Taylor-Joy in een carrière, en je maakte van een geit genaamd Black Phillip een satanisch popcultuur-icoon. Voor een eerste film is dat een schandalig slaggemiddelde.

Nu de wrijving. Je verdeelde het algemene publiek, en je wist dat je dat zou doen. Mensen liepen binnen met de verwachting van een spookhuisrit met jumpscares en kregen een trage, verstikkende tragedie over puriteinse paranoia en gezinsinstorting. Dat is niet zozeer een gebrek als een filter, maar het is het waard om het duidelijk te zeggen: je geduld is een muur die sommige kijkers nooit zullen beklimmen. De archaïsche dialoog die critici aanbaden laat ook casual kijkers in realtime vertalen in plaats van de rotting te voelen. Je bent arthouse eerst, horror tweede, en de affiche waarschuwde ze nooit echt.

Hier is je lichtpunt, en hij is enorm: je herzette de lat voor wat mainstream-aangrenzende horror kon zijn. De angst is de schrik. De tijdsnauwkeurigheid is geen patserij, het is sfeer die het doden doet. Critici overhandigden je een Metascore van 84 omdat je stilte, vertolking en een bok boven CGI vertrouwde. Je bent niet voor de popcornmenigte. Je bent voor mensen die horror willen die onder de huid kruipt en daar blijft lang nadat de kaars uitgaat.