The Verdict
Je nam 18 miljoen dollar en maakte er ongeveer 77 tot 82 miljoen van, Mubi's best verdienende film ooit, door een publiek uit te dagen toe te kijken hoe schoonheidscultuur zichzelf levend opeet. Dat is de truc van The Substance: het is een meedogenloze satire op hoe Hollywood oudere vrouwen weggooit, gekleed in practical effects zo grotesk dat de metafoor onmogelijk te negeren is. Coralie Fargeat fluistert het thema niet, ze kerft het in het scherm met een meloenbolletjeslepel.
Demi Moore is de reden dat dit landt in plaats van alleen maar spat. Haar comeback won een Golden Globe en leverde een Oscar-nominatie op omdat ze de horror van weggegooid worden speelt met een rauwheid die de gore alleen maar kan onderstrepen. Margaret Qualley is de glanzende, monsterlijke andere helft, en Dennis Quaid speelt de grijnzende honger van de industrie als een man die nog nooit aan zijn eigen gezicht heeft getwijfeld. De casting is het thesisstatement.
Dan is er de finale, en je publiek viel er precies middendoor over uiteen. Het over-the-top bloederige einde verdeelt kijkers, terwijl critici de film grotendeels omarmden met een Metascore van 78. Sommigen noemen het de dapperste zwaai van het jaar, sommigen noemen het zelfgenoegzame overdaad. Hier is de lichtpunt: een body-horror satire die mensen in de lobby aan het ruziën krijgt, heeft zijn werk gedaan. Je maakte geen comfortabele film. Je maakte een onvergetelijke, en dat zijn niet dezelfde vaardigheid.
What it nails
- ▲Demi Moore's onbevreesde, bekroonde hoofdrol: echt verdriet onder de prothesen, niet alleen shockwaarde.
- ▲Practical body-horror effecten die de satire dienen in plaats van ervan af te leiden.
- ▲Fargeats regie: gedurfd, schreeuwerig, chirurgisch gericht op Hollywoods schoonheidsmachine.
- ▲Een premisse die zijn walging verdient door elk grotesk beeld te verbinden met een echte culturele wond.
What it botches
- ▼De overdaad van de finale verliest sommige kijkers volledig; de zwaai is enorm en de misser, als hij mist, is luid.
- ▼Subtiliteit zit niet in de gereedschapskist: de satire ramt soms een punt erin dat al gemaakt was.
- ▼Het tempo in het laatste derde deel test je geduld, en rijdt de intensiteit voorbij het moment dat het stopte met escaleren.
- ▼Dennis Quaids industriekaricatuur is leuk maar dun, meer cartoon dan personage.
Who it's for
Body-horror fans die een satire met tanden willen, en iedereen die klaar is om Demi Moore het idee van een nette comeback te zien slopen.
Who should skip
Gevoelige kijkers en iedereen die zijn maatschappijkritiek stilletjes geserveerd wil; deze schreeuwt het in bloed.
The whole story lives on the hub