The Babadook

Jennifer Kent, je debuutfilm bracht een bescheiden 7 miljoen op zo'n 2 miljoen op, en werd toen stilletjes een van de meest invloedrijke horrorfilms van zijn tijdperk. Dat is het deel dat ertoe doet. Het pop-up-boek monster is de haak, maar iedereen die naar je keek weet de echte horror: dit is een film over rouw en depressie die een hoge hoed draagt. Essie Davis als een overweldigde, rouwende moeder geeft een vertolking zo rauw dat het grote lof oogstte en de hele film op haar gerafelde zenuwen draagt.

Nu de eerlijke por. Zo hard in allegorie leunen betekent dat je letterlijke schrik terughoudend is, en een deel van de horrormenigte wilde dat het monster meer monsterde. Het kind is, door ontwerp, uitputtend om tijd mee door te brengen, wat het punt is en ook een echte uithoudingstest voor het publiek. Je symboliek is krachtig maar niet subtiel: tegen de tijd dat de Babadook in de kelder woont, vertelt de metafoor zichzelf praktisch. Je bent een psychologisch drama dat af en toe de boeman binnenlaat, en die balans zal kijkers die puur kwamen om bang te worden niet bevredigen.

De lichtpunt is je nalatenschap, en hij is enorm. Je bewees dat horror het meest eerlijke genre kon zijn om over rouw te praten, dat een monster een stemmingsstoornis kon zijn waarmee je leert leven in plaats van te verslaan. Critici overhandigden je een Metascore van 86 om precies dat. En in de vreemdste overwinning in de horrorgeschiedenis ontsnapte de Babadook volledig aan de film om een onwaarschijnlijk LGBTQ pride-meme-icoon te worden. Je maakte niet zomaar een enge film. Je maakte een wezen dat zijn eigen verhaal ontgroeide, wat de droom is.