Supergirl

De tweede film in James Gunn's gerebootelde DCU stuurt Kara Zor-El op een dystopische, Mad Max-achtige wraakqueste, en het consensus is eensgezind: Milly Alcock is uitstekend. Ze geeft Kara echte weemoed en een scherpe kant, doet het emotionele zware werk dat het script en de regie steeds willen vermijden. Wanneer het meest consistente compliment voor een blockbuster is dat de hoofdrolspeler het redt, weet je al wat het probleem is.

Eromheen zit de film in de tweede versnelling vast. Critici waren verdeeld, ruwweg 54 procent op Rotten Tomatoes, met Variety hard genoeg slaand om het zo plat te noemen dat het super-afgrijselijk is, terwijl voorzichtiger outlets het eraan trokken. Het verhaal voelt generiek, de Mad Max toon-pivot is meer kostuum dan karakter, en een gemeld 63 miljoen openingsweekend zegt dat publiek het ook lauw voelde. Jason Momoa's Lobo en de scenografie verdienen hun plaats, maar zij zijn garnering.

Dit zijn de groeipijnen van de DCU in één kaartje. Je voelt een geweldige Supergirl hierin, die probeert te ontsnappen uit een middelmatige film die haar niet verdient. Alcock's Superman cameo maakte mensen enthousiast, en daarna gaf de film haar een flauwe script en een rookmachine. Geef deze vrouw een betere film en een regisseur die bij haar past, snel.

Je verkocht de wereld op Alcock's scène-stealing Superman cameo en een grimmige Mad Max-heropvatting. De cameo betaalde de cheque die de film niet kon, en de grimmigheid bleek grotendeels een kleurengradiënt.