Smile

Je bouwde een horrormotor uit een van de meest verontrustende menselijke uitdrukkingen, een brede, verkeerde, niet-knipperende glimlach, en de eenvoud is de kracht. De vloek gaat over van getuige op getuige, elk kijkend hoe iemand grijnst en dan sterft, een overdrachtspremisse die een duidelijke schuld heeft aan The Ring en It Follows, maar je kleedde hem met zulke heldere, koude angst dat de bekendheid zichzelf grotendeels vergeeft. De jumpscares zijn luid, frequent en, irritant genoeg, effectief.

Sosie Bacon doet het zware werk als een therapeute die ontrafelt onder een vloek die niemand gelooft, en ze verkoopt de uitputting van het vechten tegen iets dat de gezichten draagt van mensen die ze vertrouwt. De grijnsgrap, een simpele gezichtsvertolking, wordt oprecht angstaanjagend door framing en sounddesign. Kyle Gallner stabiliseert de tweede helft. Je raakt ook de sfeer goed, steriel, blauw en eenzaam, wat het trauma-en-isolatie subtekst harder laat landen dan het plot strikt nodig heeft.

De miskleun: de mythologie van de vloek is dun en afgeleid, en zodra je de regels snapt draait de film vooral dezelfde schrik-loop luider tot de climax. De traumametafoor is oprecht maar meer onderstreept dan onderzocht. Toch is de lichtpunt enorm, dit werd bijna naar streaming gedumpt, de testvertoningen waren zo sterk dat het een theatrale release verdiende, en het veranderde zo'n 17 miljoen dollar in ongeveer 217 miljoen wereldwijd. Bewijs dat een heldere haak en toegewijde uitvoering originaliteit aan de box office elke keer verslaan.