Project Hail Mary

Laat me duidelijk zijn: Project Hail Mary heeft geen enkel recht om zo goed te zijn. Het uitgangspunt is belachelijk. Een leraar natuurkunde op een middelbare school wordt wakker in zijn eentje op een ruimteschip, kan zich niet herinneren waarom hij daar is, en moet de mensheid redden van een buitenaards micro-organisme dat de zon opeet. Dat is het soort elevator pitch waarmee je uitgelachen wordt in een studiovergadering. Maar Andy Weir schreef het, Phil Lord en Christopher Miller regisseerden het, en Ryan Gosling besloot dat dit de rol was waarin hij daadwerkelijk zijn best zou doen. Het resultaat is een masterclass van twee uur in nerds laten huilen.

Gosling draagt deze film op zijn rug, en hij maakt het er moeiteloos uit laten zien. De amnesiestructuur had gimmicky kunnen zijn, maar het werkt omdat Gosling Ryland Grace speelt als een man die zijn eigen competentie herontdekt, en elk eureka-moment landt met oprechte emotie. De echte magie zit in de relatie met Rocky, de alien van 40 Eridani. Een buitenaards wezen dat communiceert via muzikale akkoorden, volledig gebouwd met praktische effecten en poppenspel, en je zult meer geven om deze ruimtespin dan om de meeste menselijke personages in de cinema van dit decennium.

De wetenschap is grotendeels echt, het tempo is bijna perfect, en de emotionele beloning in de laatste akte is verwoestend op de beste manier. Waar het struikelt zijn de flashback-scnes op aarde, die aanvoelen als een andere, minder interessante film vergeleken met de ruimtestof. Sandra Huller doet wat ze kan met de rol van missiecommandant, maar het script geeft haar niet genoeg om mee te werken. Maar als het grootste gebrek van een film is dat sommige scnes slechts goed zijn in plaats van buitengewoon, dan zoek je spijkers op laag water.