Power Ballad

John Carney heeft precies één verhaal in zich, een trieste muzikant vindt verlossing via een onwaarschijnlijk creatief partnerschap, en Power Ballad is ruwweg de vijfde keer dat hij het vertelt. Deze ronde speelt Paul Rudd Rick, een bruiloftszanger over zijn hoogtepunt heen, die zich door andermans gelukkigste dagen heen zingt, totdat de tanende boyband-ster Danny, gespeeld door Nick Jonas, een van zijn optredens binnenvalt en een nachtelijke jamsessie beide levens verandert. Dan jat Danny een van Ricks liedjes, maakt er de comebackhit van de zomer van, en heel even wordt de film iets scherpers, een verhaal over wie een melodie eigenlijk bezit. Je kunt de klok gelijkzetten op de plotpunten, en de première was in Dublin, uiteraard. En toch neuriet de formule door, irritant effectief, als een refrein waarvan je zwoer dat je het haatte tot je jezelf betrapte terwijl je het onder de douche zong.

Het wonder hier is Rudd, die eindelijk iemand toestaat hem moe te filmen. Ontdaan van de grijns en de franchise-glans speelt hij Rick als een man die precies weet hoe goed hij was en hoe weinig dat uitmaakte, en het is stilletjes een van zijn beste rollen. Jonas, gecast als een verbleekend popidool, doet iets dat dichter bij documentaire dan bij acteren ligt, en die zelfkennis geeft de film zijn hartslag. Wanneer die twee om twee uur 's nachts met een gitaar gaan zitten, slaat Carneys oude magie toe, de camera leunt dichterbij, de kamer valt stil, en een paar minuten lang snap je weer waarom deze man steeds dezelfde film mag maken. De liedjes zijn oprecht goed, en dat is in dit genre geen bonus, het is de complete draagmuur.

De problemen arriveren keurig op schema, net als al het andere in het script. Havana Rose Liu en Jack Reynor krijgen personages die vooral bestaan om op de hoofdrolspelers te wachten, en het stekeligste idee van de film, dat de muziekindustrie diefstal witwast als samenwerking, wordt voor de finale zachtjes verdoofd zodat niemand boos de zaal verlaat. Elke confrontatie lost precies één scène na je voorspelling op, en het einde knoopt een juridische en morele kluwen dicht met een knuffel en een toonsoortwissel. Het is lafheid, prachtig georkestreerd. En toch, hier is de zonzijde, en die is echt: Power Ballad verdient zijn tranen eerlijk, de liedjes blijven een week in je hoofd hangen, en Rudd bewijst dat er een serieuze acteur schuilt onder al die eeuwige jongensachtigheid. Carneys formule is een kooi, maar in die kooi zingt de man nog steeds.