The Verdict
Dit is de film waar ik je vooral gewoon bewonder. Ti West schoot Pearl in het geheim, rug-aan-rug met X, wat het soort guerrillalef is dat niet zou moeten werken en absoluut deed. Je nam een slasher-oorsprongsverhaal en wikkelde het in een Technicolor-achtige glans, een bewuste verdraaide hommage aan Golden Age Hollywood-melodrama en The Wizard of Oz, en het contrast tussen dat snoepkleurige oppervlak en de rotting eronder is de hele motor. Een Metascore van 76 voor een horrorprequel is critici die stilletjes toegeven dat je iets zeldzaams voor elkaar kreeg.
Mia Goth schreef hieraan mee en leverde toen een vertolking die haar als modern horroricoon vastlegde. De lange monoloog waar iedereen over praat is geen stunt; het is een vrouw die zichzelf in realtime ziet beseffen wat ze is, zonder ook maar één cut om zich achter te verschuilen. Dat is het soort acteren waar horror bijna nooit krediet voor krijgt, en je bouwde de hele film als een frame om het vast te houden. David Corenswet casten als de gedoemde projectionist geeft de tijdsglans een matinee-idoolgezicht om te ruïneren.
Als ik op zoek ga naar een gebrek, is het dat Pearl zo vastgeklonken zit aan zijn centrale vertolking dat de rest van de cast soms voelt als meubilair in haar poppenhuis. Maar dat is bijna het ontwerp: dit is een portret, geen ensemble. Je maakte een prequel die zijn eigen bestaan rechtvaardigt, verdiepte de X-trilogie en bewees dat een slasher ook een oprechte ode aan oud Hollywood kan zijn. Dat is je bloeddoordrenkte taart hebben en hem ook prachtig stylen.
What it nails
- ▲Mia Goths mede-geschreven hoofdrol, inclusief de ononderbroken monoloog die grote lof oogstte.
- ▲De Technicolor-achtige hommage aan Golden Age Hollywood-melodrama en The Wizard of Oz als horrorverpakking.
- ▲Een volledige geheime prequel schieten rug-aan-rug met X, een huzarenstuk van guerrilla-filmmaking.
- ▲De A24 X-trilogie verdiepen en Mia Goth vastleggen als een echt modern horroricoon.
What it botches
- ▼De film zit zo vastgeklonken aan zijn centrale vertolking dat de bijrolspelers als decor kunnen voelen.
- ▼Zijn portretstructuur laat weinig ruimte voor de ensembledynamiek die een traditionele slasher meestal biedt.
- ▼De Golden Age-hommage prioriteert soms stijl en eerbetoon boven voorwaartse vaart.
- ▼Kijkers die X-achtige body-count slasheractie verwachten kunnen dit een trager karakterstudie vinden.
Who it's for
Je houdt van een personage-gedreven horrorportret, je kwam voor een tour-de-force hoofdrol, en je waardeert oud-Hollywood glans met een mes eronder.
Who should skip
Je wilde een snelle slasher met een hoge body count en je hebt geen geduld voor een gestileerd melodrama gebouwd rond één monoloog.
The whole story lives on the hub