Obsession

Af en toe hoest de box office een sprookje op dat de studio's niet hebben geschreven, en dit jaar is dat een bovennatuurlijke horrorfilm van 750 duizend dollar die een barista schreef tijdens diensten in een koffiezaak. Curry Barker regisseerde, schreef en monteerde Obsession, het verhaal van Bear, een eenzame platenzaakbediende die een prul vindt genaamd een One Wish Willow en hem doormidden breekt om te wensen dat zijn collega Nikki verliefd op hem wordt. De wens wordt vervuld, en dat is precies het probleem, want liefde die je oproept in plaats van verdient, komt niet als romantiek. Hij komt als bezetenheid, in elke nare betekenis van het woord. Michael Johnston speelt Bear als een lieve, zachtaardige ramp, en Inde Navarrette maakt van Nikki's gedwongen toewijding iets oprecht angstaanjagends, een vertolking die steeds omslaat van hertenoogjes-aanbidding naar roofdier. De film ging in premiere voor een gillende Midnight Madness-zaal in Toronto, werd door Focus Features ingepikt voor een festivalrecord, en deed toen iets wat niemand voorspelde: hij bleef groeien.

Wat Obsession laat werken, is dat hij nooit vergeet dat hij een tragedie is met een horrormasker op. Barker filmde Los Angeles als een spookachtig poppenhuis, warm huiselijk licht dat verzuurt tot dreiging, en hij begrijpt de oudste regel van het genre: het monster is het engst wanneer je het bijna begrijpt. Bear is geen schurk. Hij is een lafaard die een sluiproute nam door de vrije wil van iemand anders, en de film laat hem ervoor boeten met een trage, verstikkende angst in plaats van goedkope schrikmomenten. De 94 procent op de Tomatometer is geen festivalinflatie. Het vakmanschap is echt, de montage strak, en het script blijft nieuwe manieren vinden om een vervulde wens te laten voelen als een strop die wordt aangetrokken. Er zitten naden in, zeker. De bijfiguren bestaan vooral om in gevaar gebracht te worden, het middenstuk zakt door als de regels van de vloek te veel worden uitgelegd, en het einde verdeelt de zaal tussen catharsis en wreedheid. Maar dat zijn de klachten van iemand die een goede film een grote ziet willen worden.

En dan het deel dat het sprookje in een fabel verandert. Obsession is wereldwijd over de 238 miljoen dollar gegaan op een budget kleiner dan een enkele trailer van een A-ster, werd de bestverdienende film uit de geschiedenis van Focus Features, versloeg franchisekanonnen op een maandag, en Focus was zo verbluft door de groei week na week dat ze de geplande digitale release van begin juni schrapten en naar de zestiende verschoven om de bioscooploop te beschermen. En toen kwam de mokerslag: de art director, een vrouw genaamd Sally Choi, ging viraal met de uitleg dat ze 300 dollar per dag verdiende op deze niet-vakbondsproductie terwijl ze ook setdresser, grafisch ontwerper, productieassistent en figurant was, en sommige crewleden in benzinegeld werden betaald. Dus ja, de zonzijde is enorm en echt. De nachtmerrie van een barista werd de verrassingshit van het jaar en bewees dat het publiek nog steeds toestroomt naar iets origineels. Maar de werkelijk nuttige les, die de industrie blijft weigeren te leren, is dat de mensen die het poppenhuis bouwen er ook in mogen wonen. De wens kwam uit voor iedereen behalve voor degenen die de wilg uitsneden.