Mortal Kombat II

Simon McQuoid is terug om de sequel te leveren op Mortal Kombat uit 2021, dat een prima dienstbare bewerking was die iedereen tijdens een verwarrend jaar op streaming bekeek. Deze weet wat hij is. De eerste film besteedde het grootste deel van zijn speeltijd aan worldbuilding. Deze gaat ervan uit dat je het huiswerk hebt gedaan, gooit Johnny Cage in de eerste reel, en gaat snel door naar het deel waar mensen door andere mensen in kleurige outfits aan stukken worden gescheurd.

Karl Urban als Johnny Cage is de slimste castingkeuze die de franchise ooit heeft gemaakt. Hij begrijpt de opdracht, namelijk dat Cage een himbo met zonnebril en een ego is, en geen serieuze acteur die er een speelt. De vechtchoreografie blijft het deel waar de productie echt om geeft, en dat is te zien. De finale toernooi-sequentie is het soort practical-effects-set-piece dat je doet herinneren waarom de games ooit aantrekkelijk waren.

Waar de film punten verliest is overal verder. De dialoog bestaat. De plot bestaat. Geen van beide overleeft een tweede kijkbeurt. Shang Tsung is terug en doet zijn ding. Kitana en Mileena krijgen een opzet die de studio duidelijk hoopt te laten lonen in deel drie. Er komt een deel drie. De openingsweekend-cijfers waren goed genoeg dat dit universum door blijft gebeuren, of de critici het nu omarmen of niet.