The Verdict
Iedereen verbergt zijn horror in het donker, en jij liep een Zweedse midzomercommune binnen en schoot het hele ding in verblindend zonlicht puur om te bewijzen dat je geen schaduwen nodig had. Dat is arrogantie of visie, en het verontrustende production design pleit ervoor dat het visie is. Je bouwde een plek zo helder en zo verkeerd dat de bloemen als een dreiging voelen.
Onder de cultgewaden is dit een relatiebreukfilm, en een venijnige. Florence Pughs rauwe hoofdrol doet het zware werk dat de gore meestal zou doen, en verandert verdriet en een stervende relatie in de echte horrormotor. De commune is gewoon de setting die haar eindelijk toestemming geeft om alles tegelijk te voelen.
Is het zelfgenoegzaam? Natuurlijk. Je bent Ari Aster, zelfgenoegzaamheid is de huisstijl. De ongeveer 25 extra minuten die je toevoegde voor de theatrale director's cut vertellen me dat je het buffet nooit hongerig zou verlaten. Maar de zo'n 48 miljoen dollar die het opbracht en de reputatie die het verdiende zeggen dat de zelfgenoegzaamheid grotendeels landde.
What it nails
- ▲Florence Pughs rauwe hoofdrol, die verdriet en angst draagt zonder ook maar één donkere kamer
- ▲Horrorconventie tarten door de hele nachtmerrie in helder, meedogenloos zonlicht te ensceneren
- ▲Verontrustend production design dat een met bloemen bezaaide commune diep verkeerd laat voelen
- ▲Folk horror gebruiken als vehikel voor een oprecht wreed relatiebreukverhaal
What it botches
- ▼De speelduur test je geduld, en de director's cut die zo'n 25 minuten toevoegt bewijst dat terughoudendheid optioneel was
- ▼Het bewuste, rituele tempo kan voelen als een uithoudingstest voordat de uitbetalingen komen
- ▼Verschillende personages bestaan vooral als ritueelvoer in plaats van als mensen
- ▼De symboliek wordt zo dicht dat het soms kantelt van angst naar een lezing
Who it's for
Arthouse-horror kijkers die sfeer en een emotionele dreun boven jumpscares willen, en iedereen die specifiek voor Florence Pugh kwam.
Who should skip
Als je snelle schrik, conventionele duisternis of een nette speelduur nodig hebt, zal deze daglicht slow-burn als een heel mooie wachttijd voelen.
The whole story lives on the hub