Masters of the Universe

Hollywood deed er bijna veertig jaar over om He-Man terug op het grote doek te slepen, en verbruikte regisseurs zoals Skeletor handlangers verbruikt. Het resultaat van al dat ontwikkelingsvagevuur is, wonder boven wonder, prima. Travis Knight, de man die van Bumblebee de enige Transformers film met een hartslag maakte, snapt de opdracht duidelijk: neem een franchise die geboren werd als speelgoedreclame van dertig minuten en vind het mens onder de borstspieren. Nicholas Galitzine speelt prins Adam als een ontheemde golden retriever, vijftien jaar gestrand op aarde voordat het Zwaard van de Macht hem terugtrekt naar een Eternia dat wegrot onder Skeletor. De botten van een oprecht goede fantasyfilm liggen er allemaal, met zichtbare liefde in elkaar gezet. Het probleem is dat het script steeds over zijn eigen grappen struikelt.

De cast is absurd overgekwalificeerd. Idris Elba geeft Man-At-Arms echte gravitas, Camila Mendes maakt van Teela aanzienlijk meer dan een sidekick, en Alison Brie gaat als Evil-Lyn zo vol op het orgel dat ze lijkt voor te spelen voor een betere film. En dan is er Jared Leto's Skeletor, een vertolking die schommelt tussen oprecht dreigend en de Halloween special van het buurthuis, soms binnen dezelfde scene. Het grotere probleem is de ziekelijke angst van het script voor stilte. Elk emotioneel moment, elk vleugje ontzag, elke vonk van spanning wordt meteen onschadelijk gemaakt met een kwinkslag, alsof de vier scenaristen contractueel verplicht waren om per pagina een grap te scoren. Als een film over een magisch zwaard en een schedeltovenaar zijn eigen oprechtheid niet vertrouwt, voelt het publiek dat.

En toch, wanneer Knight mag regisseren in plaats van het grappenquotum te bewaken, zingt de film. Eternia ziet er schitterend uit, een schilderachtige speelgoedkist vol onmogelijke torens en chromen beesten die het bronmateriaal eindelijk recht doet. De eerste volledige transformatie, zwaard omhoog en bliksem die knettert, is een echt kippenvelmoment dat de veertig jaar wachten waard is, en de kinderen in mijn zaal zweefden zowat. De zonzijde is echt: dit is een oprechte, knappe, soms meeslepende blockbuster die genoeg van zijn domme bronmateriaal houdt om er iets waars in te vinden. Als het onvermijdelijke vervolg twee scenaristen ontslaat en de stilte leert vertrouwen, wordt He-Man misschien echt de franchise waar Amazon voor betaalde. De kracht is er. Hij moet alleen stoppen met zich verontschuldigen.