Late Night with the Devil

Je zette een complete demonische instorting in één live late-night uitzending uit 1977, en het format is de ster. De vervaagde videotapelook, de reclameblokken, de zwart-wit achter-de-schermen cutaways, het bouwt allemaal een perfecte verzegelde doos waarin de horror kan escaleren. Het concept doet dubbel werk, het is een found-footage frame en een portret van een presentator die de duivel het podium op zou uitnodigen als hij daarmee Johnny Carson in de kijkcijfers verslaat.

David Dastmalchian is de reden dat dit werkt. Als Jack Delroy speelt hij de geroutineerde talkshowcharme en de rotting eronder, ambitie die op de antenne verzuurt tot iets dat hij niet kan beheersen. Zijn vertolking maakt van een slimme gimmick een echte tragedie. De tijdsdetails zijn liefdevol, de langzame opbouw is geduldig, en wanneer de dingen eindelijk breken, betaalt de terughoudendheid zich uit omdat je je kruit niet in de eerste akte verschoot.

De wankeling: de climax kantelt van griezelig naar breder, bloederiger spektakel dat sommigen geweldig zullen vinden en anderen zullen voelen ondermijnt het live-tv realisme, en de droomsequentie-omweg laat op zich is verdeeldheid zaaiend. Dan is er de zelftoegebrachte wond, een handvol AI-gegenereerde tussenbeelden die voor een tijdje het hele gesprek werden en de aandacht wegtrokken van het vakmanschap. De lichtpunt: zelfs met die tegenreactie werd dit een van de grootste theatrale successen van Shudder en IFC, wat je vertelt dat het verhaal door de controverse heen worstelde.