It Follows

David Robert Mitchell, je nam zo'n 2 miljoen dollar en een enkel elegant idee, een vloek doorgegeven via seks, belichaamd door een entiteit die simpelweg naar je toe loopt, en bouwde een van de bepalende indie-horrorfilms van de jaren 2010. Na een trage uitrol bracht je zo'n 23 miljoen op, wat op dat budget een klein wonder is. De premisse is het soort heldere nachtmerrielogica waar de meeste studio's miljoenen voor betalen om in te falen: je kunt het niet eeuwig ontlopen, je kunt het alleen doorgeven.

Hier duw ik. De droomlogica die je hypnotisch maakt, maakt ook je regels glibberig, en de climax in het zwembad leunt op een plan dat meer vibe dan strategie is. De meedogenloze loop van de entiteit is geniaal tot een paar scènes hem sneller of langzamer nodig hebben voor spanning, en de naden tonen. De retro-maar-tijdloze voorstedelijke setting is prachtig en bewust desoriënterend, maar sommige kijkers verwarden ambiguïteit met het script dat zijn eigen gedachten niet afmaakt. Je bent meer geïnteresseerd in sfeer dan in mechaniek, wat een feature is, tot het even niet is.

De lichtpunt is de hele reden dat je een cultsensatie werd: een sfeer zo zelfverzekerd is zeldzaam. Disasterpeace's synthscore is een personage, de cinematografie verandert gewone straten in iets liminaals en verkeerds, en Maika Monroe verankert de angst in een echt, bang gezicht. Je bewees dat een klein budget plus één onwrikbaar concept een opgeblazen effectenreel elke keer verslaat. Je bent niet vlekkeloos. Je bent onvergetelijk, wat het moeilijkere is om te zijn.