It

Laten we beginnen met het voor de hand liggende: je bracht wereldwijd zo'n 700 miljoen dollar op en werd bij release de best verdienende horrorfilm aller tijden, wat oprecht verbluffend is voor een clownfilm. Je verpletterde septemberrecords met een openingsweekend van 123 miljoen dollar, een maand die studio's meestal als een kerkhof behandelen. Dat is geen geluk, dat is een merk en een generatie King-gevormd jeugdtrauma die tegelijk verzilverd worden.

Hier scherp ik het mes. Je bent twee films in één speelduur: een warm, kleverig, oprecht lieflijk Losers' Club coming-of-age verhaal, en een horrorfilm die het steeds onderbreekt om CGI in je gezicht te gooien. De kinderen dragen je. Skarsgards Pennywise is een prachtig kostuum en een geweldige gorgel, maar je leunt op hem als een jumpscare-leveringsmachine in plaats van de angst te laten ademen. Alleen de eerste helft van Kings roman bewerken was de slimme commerciële keuze, maar het betekent dat je een voorgerecht bent dat weet dat er een vervolg komt.

De lichtpunt, en hij is echt: je bewees dat horror als een tentpole kan openen en dat een ensemble van onbekende kinderen een blockbuster kon verankeren. Sophia Lillis en Jaeden Martell geven je echt hart, en daarom herinneren mensen zich fietsritten en steengevechten net zo liefdevol als het riool. Je zette It Chapter Two op om in 2019 te landen. Je bent geen meesterwerk. Je bent een crowd-pleaser die af en toe vergeet dat menigtes ook bang gemaakt willen worden, niet alleen opgeschrikt.