The Verdict
Dit is een oprecht formeel experiment, Nash, en ik respecteer het lef. Je vertelde het hele ding bijna volledig vanuit het trage, stille gezichtspunt van de moordenaar, wat een stalk-and-slash verandert in een natuurwandeling die af en toe eindigt in ingewanden.
De herrezen stomme moordenaar Johnny die tieners opjaagt in de wildernis van Ontario is standaard slasher-vlees, maar het kaderen vanuit zijn schouders deconstrueert het genre in plaats van het alleen te herhalen. Sundance 2024 merkte het, en de critici ook.
De meditatieve pacing is de feature en de bug. Wanneer de praktische kill-set-pieces toeslaan, zijn ze brutaal en verdiend. Daartussen vraag je veel geduld voor een uitbetaling die niet altijd terug snelt.
What it nails
- ▲Het gezichtspunt-van-de-moordenaar concept, een echt structureel idee uitgevoerd met discipline.
- ▲Brutale, praktische kill-set-pieces die de lange stille opbouw uitbetalen.
- ▲De slasher-genre deconstrueren in plaats van zijn beats te recyclen.
- ▲De wildernis van Ontario gebruikt als een trage, beklemmende personage op zichzelf.
What it botches
- ▼Meditatieve pacing die overhelt naar verveling voor kijkers die niet aan boord zijn van het experiment.
- ▼Een stomme, bijna-stille protagonist die het publiek emotioneel op afstand houdt.
- ▼Dunne slachtoffer-karakterisering, omdat de camera druk is met Johnny volgen.
- ▼Een concept zo toegewijd dat de gimmick soms zwaarder weegt dan het verhaal eronder.
Who it's for
Horror-koppen die houden van een formele zwaai, gorehounds die praktische effecten willen, en iedereen nieuwsgierig hoe een slasher voelt vanaf de verkeerde kant van het lemmet.
Who should skip
Iedereen die een vlotte body-count slasher wil en het geduld verliest de derde keer dat de moordenaar in stilte door de bomen kuiert.
The whole story lives on the hub