Hoppers

Hoppers heeft een premisse die klinkt als een koortsdroom die om 2 uur 's nachts werd gepitcht: wetenschappers ontdekken hoe ze een menselijk bewustzijn in een levensecht robotdier kunnen hoppen, dus een dierenliefhebbend kind genaamd Mabel beamt zichzelf in een bever om eindelijk met de natuur op haar eigen voorwaarden te praten. Het is belachelijk. Het is ook, tegen de verwachtingen in, een van Pixars meest oprecht originele uithalen in meer dan tien jaar, en het komt grotendeels binnen.

Regisseur Daniel Chong geeft het echte energie, de animatie is prachtig, en de stemmencast aangevoerd door Piper Curda als Mabel en Jon Hamm die precies doet wat Jon Hamm doet, houdt het levendig. Het opende in de bioscoop op March 6, ging wereldwijd over de 370 million dollars heen, en belandde sindsdien op Disney Plus, wat een sterke run is voor een film zonder nummer achter de naam en zonder ingebouwd speelgoedschap.

De eerlijke kritiek, en zelfs de welwillende recensies komen erop uit, is dat Hoppers charme, slimme ideeën en een goed hart heeft maar de diepere emotionele dreun van vintage Pixar mist. Het is grappig en inventief en een beetje gewichtloos. Dat is nog altijd een veel beter probleem dan de recente gewoonte van de studio om vervolgen uit te melken, en een volledig origineel idee dat slechts goed binnenkomt is meer dan de meeste blockbusters zelfs maar proberen.

Disney had de moeilijke taak om een gloednieuw idee te verkopen zonder nostalgie om op te leunen, en de marketing vertrouwde tot zijn eer de rare premisse in plaats van die te verbergen. De hersenwisselende bever-hook is oprecht grappig in een trailer, en voor één keer verkocht een Pixar-campagne de verbeelding van de film in plaats van een vertrouwd logo.