Hokum

Adam Scott ruilt zijn grijns in voor oprechte angst als romanschrijver die naar het Bilberry Woods Hotel in Ierland komt om de as van zijn ouders te verstrooien, en in plaats daarvan ontdekt dat de plek op een heks zit. Damian McCarthy, die al bewees dat hij met een klein budget kan terroriseren, bouwt de hele nachtmerrie op uit verhalen die de lokale bevolking vertelt, elk afrollend tot zijn eigen prachtig geënsceneerde spookverschijning. Het is geduldig, sfeervol en oprecht verontrustend.

Dit is folk horror die je vertrouwt. Geen orkeststeek om je te vertellen wanneer je moet huiveren, geen rubberen monster dat te lang blijft hangen, alleen een enkele spookachtige setting, schitterende fotografie en spanning zo strak opgewonden dat je vergeet te ademen. The Shining en The Innocents zitten in het DNA, en voor één keer zijn dat verdiende vergelijkingen in plaats van persmapvleierij.

Als het een gebrek heeft, is het dat de anthologie-van-spookverschijningen-structuur betekent dat een paar van de innerlijke vertellingen harder aankomen dan andere, en de slow burn zal iedereen die voor het bloedbad kwam verliezen. Maar als puur stuk sfeer en vakmanschap is Hokum een van de stilst angstaanjagende films van het jaar, en Adam Scott bewijst dat zijn bereik veel verder reikt dan komedie.

Ze leunden op de naam van Adam Scott en een enkele griezelige gangopname, wat voor één keer eerlijk is, want de schrikmomenten hier kunnen niet verklapt worden in een montage van dertig seconden. De trailer verkoopt verstandig sfeer in plaats van geldshots. Het risico is dat sfeer een film niet opent zoals een schreeuwend gezicht dat doet, dus de beste horrorfilm die niemand deze lente zag, blijft misschien precies dat.